Shelley
Czułam się jak wariatka.Jaka normalna nastolatka siedzi w nocy na placu zabaw?Wróć Shell,ty nigdy nie byłaś normalna.Znałam tego chłopaka,który właśnie przede mną stał wyczekując odpowiedzi z mojej strony.Przecież to ten chłopak,który ustał pomiędzy mną a Victorią na wyścigach!Nazywał się Ashton,racja?
-Odpowiesz mi?-Ponownie usłyszałam głos chłopaka.
-Czemi miałabym ci odpowiadać?Nie znamy się wcale.Wiem jak będzie dalej.Przysiądziesz się do mnie,zaczniemy rozmawiać,potem zaproponujesz by mnie odprowadzić do domu,a zamiast tego porwiesz mnie do lasu i zabijesz.-Spojrzał na mnie zaskoczony,po chwili wybuchnął śmiechem,a ja się zaśmiałam razem z nim z mojej wypowiedzi.Racja Shelley nie jesteś normalna,a pierdolnięta.
-Wracając do pytania.-Usiadł na huśtawkę,która wisiała koło mnie.-Co ty tutaj robisz?
-Kto cię przysłał?Dave?
-W sumie to tak.-Prychnęłam.Nie może odpuścić?Rozumiem,że się o mnie martwi,ale niech przestanie być natrętny,ponieważ podjęłam decyzję.Nie chcę więcej o nim słyszeć,widzieć i o nim myśleć.Z Victorią nie powinno być problemu takiego wielkiego,ponieważ nie mamy ze sobą ostatnio dobrego kontaktu.
-Sądzi,że możesz mieć skłonności samobójcze.
-Po takiej sytuacji?Przekaż mu by przestał o takich rzeczach myśleć,bo widać,że to źle na niego działa.Każe jakiemuś chłopakowi mnie pilnować?-Chciałam na niego nakrzyczeć,zacząć bić,by zapomniał o mnie.Przecież on mógł mnie zgubić,ale to tak zabolało,gdy nawet nie zadzwonił.Źle zaraegowałam?
-Nie chodzi o tą sytuację,tylko po twoim zachowaniu od początku przyjazdu tutaj.-Zatkało mnie.Jest ze mną w porządku.Czuję się dobrze.Wetschnęłam i schowałam moją twarz w dłoniach.Gdybym miała takie skłonności przecież bym o tym się pierwsza dowiedziała.Wiedziałam bym o tym.
-Porozmawiam z nim..-Wyznałam po chwili nie wiedząc czy dobrze podjęłam decyzję.Mogłam go dalej unikać,ale to by nie miało sensu.Dużo czasu by to zajęło,żeby mogł odpuścić.
-Dobrze,misja zlecona została zakończona powodzeniem,a teraz ode mnie własna.-Spojrzałam na niego zaskoczona.-Jutro,w sumie dzisiaj jest festyn i idziesz ze mną na niego.Nie przyjmuję odmowy.-Nie zdążyłam nic odpowiedzieć,ponieważ wstał i odszedł.Po chwili usłyszałam ponownie jego głos.
-Bym cię odprowadził,ale mogę pomylić drogi do twojego domu,a do lasu.-Zaśmiałam się.Polubiłam go,ale przecież jutro się okaże jaki jest.Znaczy dzisiaj.Postanowiłam też już wracać do domu.Po chwili znalazłam się przed dużymi drzwiami.Otwierając je,pożałowałam tego.
-Gdzie ty byłaś?!-Krzyknął Greg pół szeptem,by nie obudzić mamy.Nie wiedziałam co powiedzieć.
-Ja..j-a..wyszłam na chwilę.Kolega przyszedł do mnie,bo zapomniałam od niego bluzy.-Zaczęłam kierować w kierunku mojego pokoju.Wbiegłam do niego zamykając drzwi i rzucając się na łóżko.Zasnęłam tym razem bardzo szybko,myśląc,co jutro mam powiedzieć Gregowi by mi uwierzył.
Obudziłam się długo po dziesiątej,nadal zmęczona.Wstałam powoli,żeby nie dostać mroczków przed oczami.Schodziłam schodami w dół do kuchni.Ujrzałam istny bałagan,a mój brat był za to odpowiedzialny.Sama jestem bałaganiarą,ale tylko w moim pokoju.To jest do cholery nie nasz dom,a nawet mój kochany brat nie umie po sobie posprzątać.Widząc mnie,chciał wyjść z kuchni,ale czując,że jeżeli on tego nie posprząta,będę musiała coś rozjebać i będzie większy bałagan.
-Masz to w tej chwili posprzątać.-Powiedziałam mu surowym głosem.
-Posprzątam,jak się wyśpię jeszcze.
-Kurwa mać Jake ty jebany idioto,masz to w tej chwili posprzątać dopóki Greg się nie obudzi!-Wrzasnęłam na niego.Nie wytrzymałam tej wiadomości,że mój starszy brat Jake jest takim bałaganiarzem.
-Sama zaraz go obudzisz.-Wzruszył ramionami i mnie wyminął.No żesz kurwa.
-Wypierdalaj to sprzątać!-Odwracając się w jego stronę,zauważyłam partnera mojej mamy,który jest zszokowany moim słownictwem.Świetnie.
-Jake idź to posprzątać,a Shell chodź do salonu.-Teraz ja dostanę opieprz,a on nie?Skierowałam się do salonu.Greg ustał na przeciwko mnie,a ja czekałam na to co powie.
-Zmień swoje słownictwo.Nie masz przeklinać w tym domu.Nie jesteś jeszcze w pełni dorosła i nie mieszkasz sama.-Prychnęłam na jego słowa.Czemu to ja zawsze dostawałam opieprz od rodziców,a mój brat nie?
-Nie martw się,niedługo mnie tu nie będzie.-Chciał za pewne jeszcze rozmawiać ze mną o tym czemu tak późno wróciłam,ale nie zdążył,ponieważ wybiegłam z salonu do mojego pokoju.Wzięłam ciuchy i bieliznę na przebranie i weszłam do łazienki.Kończąc czynność spojrzałam w lustro i stwierdziłam,że dzisiaj nie będę się malować,ponieważ nawet dzisiaj w porządku wyglądam.Wyszłam z łazienki,wzięłam laptopa.Usłyszałam pukanie do drzwi.Nie odezwałam się.
-Shelley otwórz,ktoś do ciebie.Jakiś Ashton.-Spojrzałam na zegarek,który wskazywał 18.14.Co kurwa?Dopiero co,włączyłam laptopa.Odłożyłam mój sprzęt na biurko i otworzyłam drzwi,zastając Grega.Chciałam go wyminąć,ale złapał za mój nardgarstek.
-Daj mi spokój,nie spieprz mi tego wieczoru.-Warknęłam w jego stronę.
-Nie chcę się kłócić.
-Jakoś parę godzin wcześniej tego nie było widać.Masz prawo zwracania mi uwagi tylko pamiętaj,że ja w tym domu sama nie popełniam błędów.-Wyrwałam się z jego uścisku.-Jeśli nie masz zamiaru się ze mną kłócić,nie pytaj co u mnie,ani o nic.-Burknęłam w jego stronę.Pośpiesznie założyłam trampki i wzięłam moją bluzę na wypadek,gdyby było zimno.Gdy dotknęłam klamki usłyszałam jeszcze jego głos.
-Shelley,ja naprawdę nie chcia-
-Przestań,wszyscy wiemy,że ze mną nie da się wytrzymać.Niestety jesteście na to skazani,przykro mi,że popełniam tyle błędów.Niszczę wszystko wokół siebie i wszystkich,ale nie martw się mną,jest ze mną w porządku.
Cudo *_*
OdpowiedzUsuń