Chapter 4

Shelley
Czułam się jak wariatka.Jaka normalna nastolatka siedzi w nocy na placu zabaw?Wróć Shell,ty nigdy nie byłaś normalna.Znałam tego chłopaka,który właśnie przede mną stał wyczekując odpowiedzi z mojej strony.Przecież to ten chłopak,który ustał pomiędzy mną a Victorią na wyścigach!Nazywał się Ashton,racja?
-Odpowiesz mi?-Ponownie usłyszałam głos chłopaka.
-Czemi miałabym ci odpowiadać?Nie znamy się wcale.Wiem jak będzie dalej.Przysiądziesz się do mnie,zaczniemy rozmawiać,potem zaproponujesz by mnie odprowadzić do domu,a zamiast tego porwiesz mnie do lasu i zabijesz.-Spojrzał na mnie zaskoczony,po chwili wybuchnął śmiechem,a ja się zaśmiałam razem z nim z mojej wypowiedzi.Racja Shelley nie jesteś normalna,a pierdolnięta.
-Wracając do pytania.-Usiadł na huśtawkę,która wisiała koło mnie.-Co ty tutaj robisz?
-Kto cię przysłał?Dave?
-W sumie to tak.-Prychnęłam.Nie może odpuścić?Rozumiem,że się o mnie martwi,ale niech przestanie być natrętny,ponieważ podjęłam decyzję.Nie chcę więcej o nim słyszeć,widzieć i o nim myśleć.Z Victorią nie powinno być problemu takiego wielkiego,ponieważ nie mamy ze sobą ostatnio dobrego kontaktu.
-Sądzi,że możesz mieć skłonności samobójcze.
-Po takiej sytuacji?Przekaż mu by przestał o takich rzeczach myśleć,bo widać,że to źle na niego działa.Każe jakiemuś chłopakowi mnie pilnować?-Chciałam na niego nakrzyczeć,zacząć bić,by zapomniał o mnie.Przecież on mógł mnie zgubić,ale to tak zabolało,gdy nawet nie zadzwonił.Źle zaraegowałam?
-Nie chodzi o tą sytuację,tylko po twoim zachowaniu od początku przyjazdu tutaj.-Zatkało mnie.Jest ze mną w porządku.Czuję się dobrze.Wetschnęłam i schowałam moją twarz w dłoniach.Gdybym miała takie skłonności przecież bym o tym się pierwsza dowiedziała.Wiedziałam bym o tym.
-Porozmawiam z nim..-Wyznałam po chwili nie wiedząc czy dobrze podjęłam decyzję.Mogłam go dalej unikać,ale to by nie miało sensu.Dużo czasu by to zajęło,żeby mogł odpuścić.
-Dobrze,misja zlecona została zakończona powodzeniem,a teraz ode mnie własna.-Spojrzałam na niego zaskoczona.-Jutro,w sumie dzisiaj jest festyn i idziesz ze mną na niego.Nie przyjmuję odmowy.-Nie zdążyłam nic odpowiedzieć,ponieważ wstał i odszedł.Po chwili usłyszałam ponownie jego głos.
-Bym cię odprowadził,ale mogę pomylić drogi do twojego domu,a do lasu.-Zaśmiałam się.Polubiłam go,ale przecież jutro się okaże jaki jest.Znaczy dzisiaj.Postanowiłam też już wracać do domu.Po chwili znalazłam się przed dużymi drzwiami.Otwierając je,pożałowałam tego.
-Gdzie ty byłaś?!-Krzyknął Greg pół szeptem,by nie obudzić mamy.Nie wiedziałam co powiedzieć.
-Ja..j-a..wyszłam na chwilę.Kolega przyszedł do mnie,bo zapomniałam od niego bluzy.-Zaczęłam kierować w kierunku mojego pokoju.Wbiegłam do niego zamykając drzwi i rzucając się na łóżko.Zasnęłam tym razem bardzo szybko,myśląc,co jutro mam powiedzieć Gregowi by mi uwierzył.


Obudziłam się długo po dziesiątej,nadal zmęczona.Wstałam powoli,żeby nie dostać mroczków przed oczami.Schodziłam schodami w dół do kuchni.Ujrzałam istny bałagan,a mój brat był za to odpowiedzialny.Sama jestem bałaganiarą,ale tylko w moim pokoju.To jest do cholery nie nasz dom,a nawet mój kochany brat nie umie po sobie posprzątać.Widząc mnie,chciał wyjść z kuchni,ale czując,że jeżeli on tego nie posprząta,będę musiała coś rozjebać i będzie większy bałagan.
-Masz to w tej chwili posprzątać.-Powiedziałam mu surowym głosem.
-Posprzątam,jak się wyśpię jeszcze.
-Kurwa mać Jake ty jebany idioto,masz to w tej chwili posprzątać dopóki Greg się nie obudzi!-Wrzasnęłam na niego.Nie wytrzymałam tej wiadomości,że mój starszy brat Jake jest takim bałaganiarzem.
-Sama zaraz go obudzisz.-Wzruszył ramionami i mnie wyminął.No żesz kurwa.
-Wypierdalaj to sprzątać!-Odwracając się w jego stronę,zauważyłam partnera mojej mamy,który jest zszokowany moim słownictwem.Świetnie.
-Jake idź to posprzątać,a Shell chodź do salonu.-Teraz ja dostanę opieprz,a on nie?Skierowałam się do salonu.Greg ustał na przeciwko mnie,a ja czekałam na to co powie.
-Zmień swoje słownictwo.Nie masz przeklinać w tym domu.Nie jesteś jeszcze w pełni dorosła i nie mieszkasz sama.-Prychnęłam na jego słowa.Czemu to ja zawsze dostawałam opieprz od rodziców,a mój brat nie?
-Nie martw się,niedługo mnie tu nie będzie.-Chciał za pewne jeszcze rozmawiać ze mną o tym czemu tak późno wróciłam,ale nie zdążył,ponieważ wybiegłam z salonu do mojego pokoju.Wzięłam ciuchy i bieliznę na przebranie i weszłam do łazienki.Kończąc czynność spojrzałam w lustro i stwierdziłam,że dzisiaj nie będę się malować,ponieważ nawet dzisiaj w porządku wyglądam.Wyszłam z łazienki,wzięłam laptopa.Usłyszałam pukanie do drzwi.Nie odezwałam się.
-Shelley otwórz,ktoś do ciebie.Jakiś Ashton.-Spojrzałam na zegarek,który wskazywał 18.14.Co kurwa?Dopiero co,włączyłam laptopa.Odłożyłam mój sprzęt na biurko i otworzyłam drzwi,zastając Grega.Chciałam go wyminąć,ale złapał za mój nardgarstek.
-Daj mi spokój,nie spieprz mi tego wieczoru.-Warknęłam w jego stronę.
-Nie chcę się kłócić.
-Jakoś parę godzin wcześniej tego nie było widać.Masz prawo zwracania mi uwagi tylko pamiętaj,że ja w tym domu sama nie popełniam błędów.-Wyrwałam się z jego uścisku.-Jeśli nie masz zamiaru się ze mną kłócić,nie pytaj co u mnie,ani o nic.-Burknęłam w jego stronę.Pośpiesznie założyłam trampki i wzięłam moją bluzę na wypadek,gdyby było zimno.Gdy dotknęłam klamki usłyszałam jeszcze jego głos.
-Shelley,ja naprawdę nie chcia-
-Przestań,wszyscy wiemy,że ze mną nie da się wytrzymać.Niestety jesteście na to skazani,przykro mi,że popełniam tyle błędów.Niszczę wszystko wokół siebie i wszystkich,ale nie martw się mną,jest ze mną w porządku.

Chapter 3

Shelley
Od tamtego zdarzenia minął już tydzień,a ja w tym czasie zamieszkałam z mamą i bratem u naszego ojczyma.Oznajmili nam to w dniu przeprowadzki,a mój brat nadal udawał obojętnego.Cieszyłam się mamy szczęściem,ale co z moim szczęściem?Codziennie budzę się z uczuciem,że coś się bardzo złego stanie,a tak naprawdę nic się nie dzieje.Powinnam iść do lekarza,by mi zapisał jakieś tabletki.Coraz gorzej z moim stanem psychicznym.Ściągnęłam słuchawki z których leciała piosenka Ellie Goulding "Love me like you do".Położyłam na komodę zakupy,na które wysłał mnie Greg.Następnie ściągnęłam moje trampki.Wzięłam zakupy i skierowałam się do kuchni.Położyłam je na blacie,po czym westchnęłam.Mam dość tego wszystkiego.Tata jeszcze nie zadzwonił od naszej nagłej wyprowadzki.Pewnie zabawia się z tą dziewczyną.Wcześniej bym o tym nie pomyślała,ale teraz mi wszystko jedno.
-Wszystko w porządku?-Spytał mnie Greg.
-Tak,jestem tylko zmęczona.-Uśmiechnęłam się słabo i poszłam w kierunku mojego pokoju.Chciałam tylko leżeć,słuchając przygniębiającej muzyki.
-Shelley.-Odwróciłam się w kierunku mojego ojczyma.-Jeśli chcesz pogadać,to możesz do mnie przyjść.-Podszedł do mnie tak,że byliśmy blisko siebie.-Zawsze.-Pokiwałam głową i go przytuliłam.Lubię go,a zapewne chciałby być traktowany chociaż w połowie,jak ja traktowałam mojego ojca.Oddał mój gest.Nagle zaczął mi telefon dzwonić,odsunęłam się od niego i spojrzałam na ekran.To Dave.Odrzuciłam połączenie.Greg spojrzał na mnie pytająco,a ja wzruszyłam ramionami.
-Pójdę do pokoju,jeśli by ktoś przyszedł do mnie,to mnie nie ma.Wyszłam.
-Nie możesz się izolować od świata.-Powiedział zaniepokojony.
-Nie izoluję.Nie chcę nikogo widzieć.-Westchnął cicho,ale kiwnął głową na znak że rozumie moją prośbę.Uśmiechnęłam się i wbiegłam do mojego pokoju.Zamknęłam drzwi i opadłam z sił.Oparłam się plecami o drzwi i powoli zjeżdżałam w dół,płacząc.Nie wydawałam żadnego dźwięku.Po prostu łzy leciały mi na policzkach,a ja oddychałam głęboko,by tylko nie zacząć łkać.Miałam ochotę wszystko rozpieprzyć.Victoria i Dave nie wrócili po mnie,gdy policja przyjechała na wyścigach.Zostawili mnie.Po tym jak Niall mnie odwiózł,wchodząc do domu mojej przyjaciółki położyłam się spać.Rano wstałam nie zamieniając z nią żadnego słowa.Nie chcę ich widzieć.Uspokoiłam się trochę i otarłam łzy.Wstałam chcąc iść po napój do kuchni.Schodząc po schodach usłyszałam rozmowę.
-Jest Shelley w domu?-O mój boże to Dave.
-Nie ma jej,wyszła.-Odpowiedział Greg.Podziękowałam po cichu,że mnie kryje.
-Wiem,że jest.-Wychyliłam się trochę,tak żeby Dave mnie nie widział.Greg odwrócił się w moją stronę,zauważając mnie.
-Słuchaj ,mnie.Shelley nie chce nikogo widzieć.Jeśli jesteś jej przyjacielem,daj jej dzisiaj spokój.
-Jeśli jestem jej przyjacielem,mam prawo się o nią martwić.Nie widzisz,że od tygodnia nie wychodzi na zewnątrz?Coś jest nie tak.Pozwól mi wejść do niej,Greg.-Oni muszą się znać.Kryją to obydwaj przede mną.
-Przykro mi,nie wejdziesz.-Zamknął drzwi wejściowe,chciał iść do salonu oglądać pewnie jakiś denny serial,ale mu na to nie pozwoliłam.Potrzebowałam wytłumaczenia skąd się znają i czemu to przede mną ukrywali.Ustałam przede nim czekając na jakiekolwiek wyjaśnienie.
-Coś się stało?-Spytał mnie troskliwie.
-Przestań wiem,że udajesz.Skąd się znacie?
-Nie znamy się Shelley.Czemu tak myślisz?-On udaje głupka czy tylko udaje?
-A to,że nazwał ciebie po imieniu.Nie mówiłam mu jak się nazywasz.-Zastanawiał się chwilę.
-Pewnie rozmawiał z twoją mamą,a ona mu powiedziała o wszystkim.-Faktycznie,tylko,że rozmawiali o szkole,ale nie o nim.Może wspomniała o nim,a ja tego nie słyszałam.Nie przysłuchiwałam się ich rozmowie za bardzo.
-Przepraszam cię bardzo,nie powinnam tak zaraegować.-Wstyd mi było.Zamiast z nim porozmawiać,zaczęłam od razu w niego wątpić.
-Nic się nie stało,naprawdę.-Uśmiechnął się,wymijając mnie.Westchnęłam i skierowałam się w końcu do kuchni po te cholerne picie.Wyjęłam sok jabłkowy z lodówki,wyciągnęłam szklankę i nalałam ją do naczynia.Wzięłam do ręki szklankę i skierowałam się do pokoju.Otwierając drzwi się tego nie spodziewałam.Dave siedział na moim łóżku,przeglądając mój laptop.Położyłam szklankę na komodę i spojrzałam w ekran laptopa.Przeglądał archiwum mojego tumblra.Wyrwałam mu moją rzecz zamykając ją.
-Wyjdź z mojego domu.-Powiedziałam w jego kierunku.
-Nope.-Nadal siedział na moim łóżku jakby się nic nie stało.Nawet nie wiem,skąd wie gdzie mieszkam.Pewnie wie od mojego brata.
-Nie chcę ciebie widzieć.Wynoś się.-Chciałam go wyrzucić i zostać sama.Szarpałam go,a on jedynie wstał i nawet nie drgnął.Zaczęłam płakać.Trudno zrozumieć,że chcę być sama?
-Nie zostawię cię,popadniesz w depresję,jak jeszcze nie popadłaś.-Zaczęłam go bić,a on złapał moje nardgarstki umożliwiając mi go dotknąć.
-Zostawiliście mnie na tym cholernym pustkowiu by mnie złapała policja.Nie chcę ciebie,ani Victorii widzieć.-Ledwo co to wypowiedziałam.Przytulił mnie i pocałował mnie w czoło przez co poczułam się bezpiecznie.Zaczęłam płakać.
-Już ciebie nie zostawię obiecuję,przyszedłem ciebie poszukać,ale ciebie nie było.Przysięgam.Martwię się o ciebie.
-Teraz się o mnie martwisz?Niall,który mnie nie znał,zaryzykował swój tyłek,by mnie uratować.-Odsunęłam się od niego.Pewnie od tego płaczu,jestem czerwona na twarzy.- Nie wierzę ci,masz stąd wyjść.
-Shelley,ja...
-Masz stąd wyjść albo zawołam Grega.-Powiedziałam stanowczo.Zaczął się iść w kierunku drzwi.-A i jeszcze jedno.Pozdrów Nialla-Uśmiechnęłam się.Wyszedł z pokoju zostawiając mnie samą.Zamknęłam drzwi i położyłam się na łóżko.Nie miałam już sił płakać.Pewnie przez balkon wszedł Dave.Czy mogę zrobić dzień przerwy bez złych myśli?Wzięłam laptopa,który leżał na moim biurku i ponownie usiadłam na łóżku.Wlączyłam tumblra na którym siedziałam resztę dnia.


Leżąc na plecach uznałam,że jest już późno po północy.Wyciągnęłam ręke po telefon,który leżał na szafce nocnej.Godzina 00.34.Świetnie.Nie mogę spać,ani nie mam co robić.Greg dzisiaj ma nocną zmianę,brat u kolegi na noc,a mama śpi.Pójdę na krótki spacer.Będę koło domu,nic mi się nie stanie.Nie przebrałam się wcześniej w piżamę,nie chciało mi się.Moje lenistwo.Wzięłam telefon i klucze od domu,po czym najciszej jak mogłam wyszłam z pokoju.Gdy znalazłam się na przedpokoju założyłam trampki i wyszłam z domu.Jest trochę zimno.Rozejrzałam się i spojrzałam na plac zabaw.Poszłam w tym kierunku.W sumie nigdy nie byłam na tym placu zabaw.Wchodząc na plac spojrzałam na huśtawkę.Podeszłam do niej i usiadłam.Bałam się siedzieć tutaj,seryjny morderca albo gwałciciel może się pojawić w każdej chwili.Siedziałam tutaj dobre pół godziny,dopóki nie usłyszałam zachrypiałego,nieznanego głosu.
-Co ty tutaj robisz?