Shelley
Czułam się jak wariatka.Jaka normalna nastolatka siedzi w nocy na placu zabaw?Wróć Shell,ty nigdy nie byłaś normalna.Znałam tego chłopaka,który właśnie przede mną stał wyczekując odpowiedzi z mojej strony.Przecież to ten chłopak,który ustał pomiędzy mną a Victorią na wyścigach!Nazywał się Ashton,racja?
-Odpowiesz mi?-Ponownie usłyszałam głos chłopaka.
-Czemi miałabym ci odpowiadać?Nie znamy się wcale.Wiem jak będzie dalej.Przysiądziesz się do mnie,zaczniemy rozmawiać,potem zaproponujesz by mnie odprowadzić do domu,a zamiast tego porwiesz mnie do lasu i zabijesz.-Spojrzał na mnie zaskoczony,po chwili wybuchnął śmiechem,a ja się zaśmiałam razem z nim z mojej wypowiedzi.Racja Shelley nie jesteś normalna,a pierdolnięta.
-Wracając do pytania.-Usiadł na huśtawkę,która wisiała koło mnie.-Co ty tutaj robisz?
-Kto cię przysłał?Dave?
-W sumie to tak.-Prychnęłam.Nie może odpuścić?Rozumiem,że się o mnie martwi,ale niech przestanie być natrętny,ponieważ podjęłam decyzję.Nie chcę więcej o nim słyszeć,widzieć i o nim myśleć.Z Victorią nie powinno być problemu takiego wielkiego,ponieważ nie mamy ze sobą ostatnio dobrego kontaktu.
-Sądzi,że możesz mieć skłonności samobójcze.
-Po takiej sytuacji?Przekaż mu by przestał o takich rzeczach myśleć,bo widać,że to źle na niego działa.Każe jakiemuś chłopakowi mnie pilnować?-Chciałam na niego nakrzyczeć,zacząć bić,by zapomniał o mnie.Przecież on mógł mnie zgubić,ale to tak zabolało,gdy nawet nie zadzwonił.Źle zaraegowałam?
-Nie chodzi o tą sytuację,tylko po twoim zachowaniu od początku przyjazdu tutaj.-Zatkało mnie.Jest ze mną w porządku.Czuję się dobrze.Wetschnęłam i schowałam moją twarz w dłoniach.Gdybym miała takie skłonności przecież bym o tym się pierwsza dowiedziała.Wiedziałam bym o tym.
-Porozmawiam z nim..-Wyznałam po chwili nie wiedząc czy dobrze podjęłam decyzję.Mogłam go dalej unikać,ale to by nie miało sensu.Dużo czasu by to zajęło,żeby mogł odpuścić.
-Dobrze,misja zlecona została zakończona powodzeniem,a teraz ode mnie własna.-Spojrzałam na niego zaskoczona.-Jutro,w sumie dzisiaj jest festyn i idziesz ze mną na niego.Nie przyjmuję odmowy.-Nie zdążyłam nic odpowiedzieć,ponieważ wstał i odszedł.Po chwili usłyszałam ponownie jego głos.
-Bym cię odprowadził,ale mogę pomylić drogi do twojego domu,a do lasu.-Zaśmiałam się.Polubiłam go,ale przecież jutro się okaże jaki jest.Znaczy dzisiaj.Postanowiłam też już wracać do domu.Po chwili znalazłam się przed dużymi drzwiami.Otwierając je,pożałowałam tego.
-Gdzie ty byłaś?!-Krzyknął Greg pół szeptem,by nie obudzić mamy.Nie wiedziałam co powiedzieć.
-Ja..j-a..wyszłam na chwilę.Kolega przyszedł do mnie,bo zapomniałam od niego bluzy.-Zaczęłam kierować w kierunku mojego pokoju.Wbiegłam do niego zamykając drzwi i rzucając się na łóżko.Zasnęłam tym razem bardzo szybko,myśląc,co jutro mam powiedzieć Gregowi by mi uwierzył.
Obudziłam się długo po dziesiątej,nadal zmęczona.Wstałam powoli,żeby nie dostać mroczków przed oczami.Schodziłam schodami w dół do kuchni.Ujrzałam istny bałagan,a mój brat był za to odpowiedzialny.Sama jestem bałaganiarą,ale tylko w moim pokoju.To jest do cholery nie nasz dom,a nawet mój kochany brat nie umie po sobie posprzątać.Widząc mnie,chciał wyjść z kuchni,ale czując,że jeżeli on tego nie posprząta,będę musiała coś rozjebać i będzie większy bałagan.
-Masz to w tej chwili posprzątać.-Powiedziałam mu surowym głosem.
-Posprzątam,jak się wyśpię jeszcze.
-Kurwa mać Jake ty jebany idioto,masz to w tej chwili posprzątać dopóki Greg się nie obudzi!-Wrzasnęłam na niego.Nie wytrzymałam tej wiadomości,że mój starszy brat Jake jest takim bałaganiarzem.
-Sama zaraz go obudzisz.-Wzruszył ramionami i mnie wyminął.No żesz kurwa.
-Wypierdalaj to sprzątać!-Odwracając się w jego stronę,zauważyłam partnera mojej mamy,który jest zszokowany moim słownictwem.Świetnie.
-Jake idź to posprzątać,a Shell chodź do salonu.-Teraz ja dostanę opieprz,a on nie?Skierowałam się do salonu.Greg ustał na przeciwko mnie,a ja czekałam na to co powie.
-Zmień swoje słownictwo.Nie masz przeklinać w tym domu.Nie jesteś jeszcze w pełni dorosła i nie mieszkasz sama.-Prychnęłam na jego słowa.Czemu to ja zawsze dostawałam opieprz od rodziców,a mój brat nie?
-Nie martw się,niedługo mnie tu nie będzie.-Chciał za pewne jeszcze rozmawiać ze mną o tym czemu tak późno wróciłam,ale nie zdążył,ponieważ wybiegłam z salonu do mojego pokoju.Wzięłam ciuchy i bieliznę na przebranie i weszłam do łazienki.Kończąc czynność spojrzałam w lustro i stwierdziłam,że dzisiaj nie będę się malować,ponieważ nawet dzisiaj w porządku wyglądam.Wyszłam z łazienki,wzięłam laptopa.Usłyszałam pukanie do drzwi.Nie odezwałam się.
-Shelley otwórz,ktoś do ciebie.Jakiś Ashton.-Spojrzałam na zegarek,który wskazywał 18.14.Co kurwa?Dopiero co,włączyłam laptopa.Odłożyłam mój sprzęt na biurko i otworzyłam drzwi,zastając Grega.Chciałam go wyminąć,ale złapał za mój nardgarstek.
-Daj mi spokój,nie spieprz mi tego wieczoru.-Warknęłam w jego stronę.
-Nie chcę się kłócić.
-Jakoś parę godzin wcześniej tego nie było widać.Masz prawo zwracania mi uwagi tylko pamiętaj,że ja w tym domu sama nie popełniam błędów.-Wyrwałam się z jego uścisku.-Jeśli nie masz zamiaru się ze mną kłócić,nie pytaj co u mnie,ani o nic.-Burknęłam w jego stronę.Pośpiesznie założyłam trampki i wzięłam moją bluzę na wypadek,gdyby było zimno.Gdy dotknęłam klamki usłyszałam jeszcze jego głos.
-Shelley,ja naprawdę nie chcia-
-Przestań,wszyscy wiemy,że ze mną nie da się wytrzymać.Niestety jesteście na to skazani,przykro mi,że popełniam tyle błędów.Niszczę wszystko wokół siebie i wszystkich,ale nie martw się mną,jest ze mną w porządku.
sobota, 14 marca 2015
niedziela, 1 marca 2015
Chapter 3
Shelley
Od tamtego zdarzenia minął już tydzień,a ja w tym czasie zamieszkałam z mamą i bratem u naszego ojczyma.Oznajmili nam to w dniu przeprowadzki,a mój brat nadal udawał obojętnego.Cieszyłam się mamy szczęściem,ale co z moim szczęściem?Codziennie budzę się z uczuciem,że coś się bardzo złego stanie,a tak naprawdę nic się nie dzieje.Powinnam iść do lekarza,by mi zapisał jakieś tabletki.Coraz gorzej z moim stanem psychicznym.Ściągnęłam słuchawki z których leciała piosenka Ellie Goulding "Love me like you do".Położyłam na komodę zakupy,na które wysłał mnie Greg.Następnie ściągnęłam moje trampki.Wzięłam zakupy i skierowałam się do kuchni.Położyłam je na blacie,po czym westchnęłam.Mam dość tego wszystkiego.Tata jeszcze nie zadzwonił od naszej nagłej wyprowadzki.Pewnie zabawia się z tą dziewczyną.Wcześniej bym o tym nie pomyślała,ale teraz mi wszystko jedno.
-Wszystko w porządku?-Spytał mnie Greg.
-Tak,jestem tylko zmęczona.-Uśmiechnęłam się słabo i poszłam w kierunku mojego pokoju.Chciałam tylko leżeć,słuchając przygniębiającej muzyki.
-Shelley.-Odwróciłam się w kierunku mojego ojczyma.-Jeśli chcesz pogadać,to możesz do mnie przyjść.-Podszedł do mnie tak,że byliśmy blisko siebie.-Zawsze.-Pokiwałam głową i go przytuliłam.Lubię go,a zapewne chciałby być traktowany chociaż w połowie,jak ja traktowałam mojego ojca.Oddał mój gest.Nagle zaczął mi telefon dzwonić,odsunęłam się od niego i spojrzałam na ekran.To Dave.Odrzuciłam połączenie.Greg spojrzał na mnie pytająco,a ja wzruszyłam ramionami.
-Pójdę do pokoju,jeśli by ktoś przyszedł do mnie,to mnie nie ma.Wyszłam.
-Nie możesz się izolować od świata.-Powiedział zaniepokojony.
-Nie izoluję.Nie chcę nikogo widzieć.-Westchnął cicho,ale kiwnął głową na znak że rozumie moją prośbę.Uśmiechnęłam się i wbiegłam do mojego pokoju.Zamknęłam drzwi i opadłam z sił.Oparłam się plecami o drzwi i powoli zjeżdżałam w dół,płacząc.Nie wydawałam żadnego dźwięku.Po prostu łzy leciały mi na policzkach,a ja oddychałam głęboko,by tylko nie zacząć łkać.Miałam ochotę wszystko rozpieprzyć.Victoria i Dave nie wrócili po mnie,gdy policja przyjechała na wyścigach.Zostawili mnie.Po tym jak Niall mnie odwiózł,wchodząc do domu mojej przyjaciółki położyłam się spać.Rano wstałam nie zamieniając z nią żadnego słowa.Nie chcę ich widzieć.Uspokoiłam się trochę i otarłam łzy.Wstałam chcąc iść po napój do kuchni.Schodząc po schodach usłyszałam rozmowę.
-Jest Shelley w domu?-O mój boże to Dave.
-Nie ma jej,wyszła.-Odpowiedział Greg.Podziękowałam po cichu,że mnie kryje.
-Wiem,że jest.-Wychyliłam się trochę,tak żeby Dave mnie nie widział.Greg odwrócił się w moją stronę,zauważając mnie.
-Słuchaj ,mnie.Shelley nie chce nikogo widzieć.Jeśli jesteś jej przyjacielem,daj jej dzisiaj spokój.
-Jeśli jestem jej przyjacielem,mam prawo się o nią martwić.Nie widzisz,że od tygodnia nie wychodzi na zewnątrz?Coś jest nie tak.Pozwól mi wejść do niej,Greg.-Oni muszą się znać.Kryją to obydwaj przede mną.
-Przykro mi,nie wejdziesz.-Zamknął drzwi wejściowe,chciał iść do salonu oglądać pewnie jakiś denny serial,ale mu na to nie pozwoliłam.Potrzebowałam wytłumaczenia skąd się znają i czemu to przede mną ukrywali.Ustałam przede nim czekając na jakiekolwiek wyjaśnienie.
-Coś się stało?-Spytał mnie troskliwie.
-Przestań wiem,że udajesz.Skąd się znacie?
-Nie znamy się Shelley.Czemu tak myślisz?-On udaje głupka czy tylko udaje?
-A to,że nazwał ciebie po imieniu.Nie mówiłam mu jak się nazywasz.-Zastanawiał się chwilę.
-Pewnie rozmawiał z twoją mamą,a ona mu powiedziała o wszystkim.-Faktycznie,tylko,że rozmawiali o szkole,ale nie o nim.Może wspomniała o nim,a ja tego nie słyszałam.Nie przysłuchiwałam się ich rozmowie za bardzo.
-Przepraszam cię bardzo,nie powinnam tak zaraegować.-Wstyd mi było.Zamiast z nim porozmawiać,zaczęłam od razu w niego wątpić.
-Nic się nie stało,naprawdę.-Uśmiechnął się,wymijając mnie.Westchnęłam i skierowałam się w końcu do kuchni po te cholerne picie.Wyjęłam sok jabłkowy z lodówki,wyciągnęłam szklankę i nalałam ją do naczynia.Wzięłam do ręki szklankę i skierowałam się do pokoju.Otwierając drzwi się tego nie spodziewałam.Dave siedział na moim łóżku,przeglądając mój laptop.Położyłam szklankę na komodę i spojrzałam w ekran laptopa.Przeglądał archiwum mojego tumblra.Wyrwałam mu moją rzecz zamykając ją.
-Wyjdź z mojego domu.-Powiedziałam w jego kierunku.
-Nope.-Nadal siedział na moim łóżku jakby się nic nie stało.Nawet nie wiem,skąd wie gdzie mieszkam.Pewnie wie od mojego brata.
-Nie chcę ciebie widzieć.Wynoś się.-Chciałam go wyrzucić i zostać sama.Szarpałam go,a on jedynie wstał i nawet nie drgnął.Zaczęłam płakać.Trudno zrozumieć,że chcę być sama?
-Nie zostawię cię,popadniesz w depresję,jak jeszcze nie popadłaś.-Zaczęłam go bić,a on złapał moje nardgarstki umożliwiając mi go dotknąć.
-Zostawiliście mnie na tym cholernym pustkowiu by mnie złapała policja.Nie chcę ciebie,ani Victorii widzieć.-Ledwo co to wypowiedziałam.Przytulił mnie i pocałował mnie w czoło przez co poczułam się bezpiecznie.Zaczęłam płakać.
-Już ciebie nie zostawię obiecuję,przyszedłem ciebie poszukać,ale ciebie nie było.Przysięgam.Martwię się o ciebie.
-Teraz się o mnie martwisz?Niall,który mnie nie znał,zaryzykował swój tyłek,by mnie uratować.-Odsunęłam się od niego.Pewnie od tego płaczu,jestem czerwona na twarzy.- Nie wierzę ci,masz stąd wyjść.
-Shelley,ja...
-Masz stąd wyjść albo zawołam Grega.-Powiedziałam stanowczo.Zaczął się iść w kierunku drzwi.-A i jeszcze jedno.Pozdrów Nialla-Uśmiechnęłam się.Wyszedł z pokoju zostawiając mnie samą.Zamknęłam drzwi i położyłam się na łóżko.Nie miałam już sił płakać.Pewnie przez balkon wszedł Dave.Czy mogę zrobić dzień przerwy bez złych myśli?Wzięłam laptopa,który leżał na moim biurku i ponownie usiadłam na łóżku.Wlączyłam tumblra na którym siedziałam resztę dnia.
Leżąc na plecach uznałam,że jest już późno po północy.Wyciągnęłam ręke po telefon,który leżał na szafce nocnej.Godzina 00.34.Świetnie.Nie mogę spać,ani nie mam co robić.Greg dzisiaj ma nocną zmianę,brat u kolegi na noc,a mama śpi.Pójdę na krótki spacer.Będę koło domu,nic mi się nie stanie.Nie przebrałam się wcześniej w piżamę,nie chciało mi się.Moje lenistwo.Wzięłam telefon i klucze od domu,po czym najciszej jak mogłam wyszłam z pokoju.Gdy znalazłam się na przedpokoju założyłam trampki i wyszłam z domu.Jest trochę zimno.Rozejrzałam się i spojrzałam na plac zabaw.Poszłam w tym kierunku.W sumie nigdy nie byłam na tym placu zabaw.Wchodząc na plac spojrzałam na huśtawkę.Podeszłam do niej i usiadłam.Bałam się siedzieć tutaj,seryjny morderca albo gwałciciel może się pojawić w każdej chwili.Siedziałam tutaj dobre pół godziny,dopóki nie usłyszałam zachrypiałego,nieznanego głosu.
-Co ty tutaj robisz?
Od tamtego zdarzenia minął już tydzień,a ja w tym czasie zamieszkałam z mamą i bratem u naszego ojczyma.Oznajmili nam to w dniu przeprowadzki,a mój brat nadal udawał obojętnego.Cieszyłam się mamy szczęściem,ale co z moim szczęściem?Codziennie budzę się z uczuciem,że coś się bardzo złego stanie,a tak naprawdę nic się nie dzieje.Powinnam iść do lekarza,by mi zapisał jakieś tabletki.Coraz gorzej z moim stanem psychicznym.Ściągnęłam słuchawki z których leciała piosenka Ellie Goulding "Love me like you do".Położyłam na komodę zakupy,na które wysłał mnie Greg.Następnie ściągnęłam moje trampki.Wzięłam zakupy i skierowałam się do kuchni.Położyłam je na blacie,po czym westchnęłam.Mam dość tego wszystkiego.Tata jeszcze nie zadzwonił od naszej nagłej wyprowadzki.Pewnie zabawia się z tą dziewczyną.Wcześniej bym o tym nie pomyślała,ale teraz mi wszystko jedno.
-Wszystko w porządku?-Spytał mnie Greg.
-Tak,jestem tylko zmęczona.-Uśmiechnęłam się słabo i poszłam w kierunku mojego pokoju.Chciałam tylko leżeć,słuchając przygniębiającej muzyki.
-Shelley.-Odwróciłam się w kierunku mojego ojczyma.-Jeśli chcesz pogadać,to możesz do mnie przyjść.-Podszedł do mnie tak,że byliśmy blisko siebie.-Zawsze.-Pokiwałam głową i go przytuliłam.Lubię go,a zapewne chciałby być traktowany chociaż w połowie,jak ja traktowałam mojego ojca.Oddał mój gest.Nagle zaczął mi telefon dzwonić,odsunęłam się od niego i spojrzałam na ekran.To Dave.Odrzuciłam połączenie.Greg spojrzał na mnie pytająco,a ja wzruszyłam ramionami.
-Pójdę do pokoju,jeśli by ktoś przyszedł do mnie,to mnie nie ma.Wyszłam.
-Nie możesz się izolować od świata.-Powiedział zaniepokojony.
-Nie izoluję.Nie chcę nikogo widzieć.-Westchnął cicho,ale kiwnął głową na znak że rozumie moją prośbę.Uśmiechnęłam się i wbiegłam do mojego pokoju.Zamknęłam drzwi i opadłam z sił.Oparłam się plecami o drzwi i powoli zjeżdżałam w dół,płacząc.Nie wydawałam żadnego dźwięku.Po prostu łzy leciały mi na policzkach,a ja oddychałam głęboko,by tylko nie zacząć łkać.Miałam ochotę wszystko rozpieprzyć.Victoria i Dave nie wrócili po mnie,gdy policja przyjechała na wyścigach.Zostawili mnie.Po tym jak Niall mnie odwiózł,wchodząc do domu mojej przyjaciółki położyłam się spać.Rano wstałam nie zamieniając z nią żadnego słowa.Nie chcę ich widzieć.Uspokoiłam się trochę i otarłam łzy.Wstałam chcąc iść po napój do kuchni.Schodząc po schodach usłyszałam rozmowę.
-Jest Shelley w domu?-O mój boże to Dave.
-Nie ma jej,wyszła.-Odpowiedział Greg.Podziękowałam po cichu,że mnie kryje.
-Wiem,że jest.-Wychyliłam się trochę,tak żeby Dave mnie nie widział.Greg odwrócił się w moją stronę,zauważając mnie.
-Słuchaj ,mnie.Shelley nie chce nikogo widzieć.Jeśli jesteś jej przyjacielem,daj jej dzisiaj spokój.
-Jeśli jestem jej przyjacielem,mam prawo się o nią martwić.Nie widzisz,że od tygodnia nie wychodzi na zewnątrz?Coś jest nie tak.Pozwól mi wejść do niej,Greg.-Oni muszą się znać.Kryją to obydwaj przede mną.
-Przykro mi,nie wejdziesz.-Zamknął drzwi wejściowe,chciał iść do salonu oglądać pewnie jakiś denny serial,ale mu na to nie pozwoliłam.Potrzebowałam wytłumaczenia skąd się znają i czemu to przede mną ukrywali.Ustałam przede nim czekając na jakiekolwiek wyjaśnienie.
-Coś się stało?-Spytał mnie troskliwie.
-Przestań wiem,że udajesz.Skąd się znacie?
-Nie znamy się Shelley.Czemu tak myślisz?-On udaje głupka czy tylko udaje?
-A to,że nazwał ciebie po imieniu.Nie mówiłam mu jak się nazywasz.-Zastanawiał się chwilę.
-Pewnie rozmawiał z twoją mamą,a ona mu powiedziała o wszystkim.-Faktycznie,tylko,że rozmawiali o szkole,ale nie o nim.Może wspomniała o nim,a ja tego nie słyszałam.Nie przysłuchiwałam się ich rozmowie za bardzo.
-Przepraszam cię bardzo,nie powinnam tak zaraegować.-Wstyd mi było.Zamiast z nim porozmawiać,zaczęłam od razu w niego wątpić.
-Nic się nie stało,naprawdę.-Uśmiechnął się,wymijając mnie.Westchnęłam i skierowałam się w końcu do kuchni po te cholerne picie.Wyjęłam sok jabłkowy z lodówki,wyciągnęłam szklankę i nalałam ją do naczynia.Wzięłam do ręki szklankę i skierowałam się do pokoju.Otwierając drzwi się tego nie spodziewałam.Dave siedział na moim łóżku,przeglądając mój laptop.Położyłam szklankę na komodę i spojrzałam w ekran laptopa.Przeglądał archiwum mojego tumblra.Wyrwałam mu moją rzecz zamykając ją.
-Wyjdź z mojego domu.-Powiedziałam w jego kierunku.
-Nope.-Nadal siedział na moim łóżku jakby się nic nie stało.Nawet nie wiem,skąd wie gdzie mieszkam.Pewnie wie od mojego brata.
-Nie chcę ciebie widzieć.Wynoś się.-Chciałam go wyrzucić i zostać sama.Szarpałam go,a on jedynie wstał i nawet nie drgnął.Zaczęłam płakać.Trudno zrozumieć,że chcę być sama?
-Nie zostawię cię,popadniesz w depresję,jak jeszcze nie popadłaś.-Zaczęłam go bić,a on złapał moje nardgarstki umożliwiając mi go dotknąć.
-Zostawiliście mnie na tym cholernym pustkowiu by mnie złapała policja.Nie chcę ciebie,ani Victorii widzieć.-Ledwo co to wypowiedziałam.Przytulił mnie i pocałował mnie w czoło przez co poczułam się bezpiecznie.Zaczęłam płakać.
-Już ciebie nie zostawię obiecuję,przyszedłem ciebie poszukać,ale ciebie nie było.Przysięgam.Martwię się o ciebie.
-Teraz się o mnie martwisz?Niall,który mnie nie znał,zaryzykował swój tyłek,by mnie uratować.-Odsunęłam się od niego.Pewnie od tego płaczu,jestem czerwona na twarzy.- Nie wierzę ci,masz stąd wyjść.
-Shelley,ja...
-Masz stąd wyjść albo zawołam Grega.-Powiedziałam stanowczo.Zaczął się iść w kierunku drzwi.-A i jeszcze jedno.Pozdrów Nialla-Uśmiechnęłam się.Wyszedł z pokoju zostawiając mnie samą.Zamknęłam drzwi i położyłam się na łóżko.Nie miałam już sił płakać.Pewnie przez balkon wszedł Dave.Czy mogę zrobić dzień przerwy bez złych myśli?Wzięłam laptopa,który leżał na moim biurku i ponownie usiadłam na łóżku.Wlączyłam tumblra na którym siedziałam resztę dnia.
Leżąc na plecach uznałam,że jest już późno po północy.Wyciągnęłam ręke po telefon,który leżał na szafce nocnej.Godzina 00.34.Świetnie.Nie mogę spać,ani nie mam co robić.Greg dzisiaj ma nocną zmianę,brat u kolegi na noc,a mama śpi.Pójdę na krótki spacer.Będę koło domu,nic mi się nie stanie.Nie przebrałam się wcześniej w piżamę,nie chciało mi się.Moje lenistwo.Wzięłam telefon i klucze od domu,po czym najciszej jak mogłam wyszłam z pokoju.Gdy znalazłam się na przedpokoju założyłam trampki i wyszłam z domu.Jest trochę zimno.Rozejrzałam się i spojrzałam na plac zabaw.Poszłam w tym kierunku.W sumie nigdy nie byłam na tym placu zabaw.Wchodząc na plac spojrzałam na huśtawkę.Podeszłam do niej i usiadłam.Bałam się siedzieć tutaj,seryjny morderca albo gwałciciel może się pojawić w każdej chwili.Siedziałam tutaj dobre pół godziny,dopóki nie usłyszałam zachrypiałego,nieznanego głosu.
-Co ty tutaj robisz?
czwartek, 12 lutego 2015
Chapter 2
Shelley
-Bardzo się cieszę,że nam pomagasz Greg-Uśmięchnęła się moja mama słodko, a ja miałam ochotę zwrócić wszystko co dziś zjadłam.
-Nie ma za co Ashley-Uśmiechnął się czule w stronę mojej mamy.Dla mojej rodzicielki ta kolacja za pewne była perfekcyjna,cóż dla mnie okropna.Mój brat nie pokazywał żadnych emocji na jego twarzy,więc sądzę,że nie interesowało go co będzie dalej z nami.W sumie z tego jedzenia przygotowanego przez moją mamę nic nie zjadłam.Nie miałam apetytu.Przez połowę kolacji rozmawiali o moim bracie i o mnie.Potem uzgadniali kiedy się przeprowadzamy.Uznali,że do jutra damy radę się przeprowadzić.Zaczynam się pakować od razu po powrocie od Victorii.Znaczy spakuję piżamę,moje kosmetyki i ciuchy z pralni.
-Będę się już zbierał.-Uśmięchnął się i wstał od stołu, za czym my również to zrobiliśmy.
-Posprzątaj Shelley.-Powiedziała do mnie moja mama, a ja westchnęłam cicho i zaczęłam zbierać nasze brudne talerze.
-Pomogę jej,przy okazji lepiej się poznamy.-Uśmięchnął się przyjaciel mojej mamy.Uznała,że to świetny pomysł.Nie to,że ja go nie lubię.Jest podejrzany.Pomógł mi zebrać wszystkie brudne naczynia,po czym zanieśliśmy je do zlewu.Gdy zaczęłam myć naczynia,myślałam,że już wyjdzie z kuchni,ale nadal stał i się na mnie patrzał.
To jest do cholery niekomfortowe dla mnie,przestań.
-Więc,czym się pan zajmuje?-Spytałam by uniknąć tej ciszy.
-Bardzo interesująca praca.-Przestał się na mnie patrzeć i spojrzał się w okno naprzeciw niego.-Mam luźne godziny pracy.Porywam ludzi,później zabijam,a następnie zakopuje w lesie.-Spojrzałam na niego lekko przerażona.
-Oczywiście żartuję.-Zaśmiał się z mojej reakcji,a ja zrobiłam się na twarzy czerwona -Pracuję,jako chirurg w pobliskim szpitalu.
-Ma pan jakąś rodzinę?Dzieci?Rodzeństwo?-Wypytywałam.Będę z nim mieszkać chcę wiedzieć z kim mam do czynienia.
-Nope.-Po czym usiadł przy blacie.-I nie mów do mnie "Pan".To mnie bardzo postarza,a nie chcę się tak czuć.Mów mi Greg.-Uśmiechnął się lekko po czym wyszedł z kuchni.Ucieszyłam się z tego powodu,ale po chwili spadł mi talerz na podłogę.Schyliłam się szybko i zaczęłam zbierać przy czym się lekko kalecząc.Cały czas kawałki szkła wypadały mi z rąk,bym je na nowo podnosiła i się kaleczyła.Gdy jeden kawałek szkła wypadł mi z ręki złapałam go gdy był przy moim nadrgarstku przyciśnięty.
-Pozwól mi pomóc.-Powiedział Greg,a ja odsunęłam trzęsąc się.Spojrzałam na moje ręce,które były we krwi.Posprzątał po tym bałaganie,który narobiłam i spojrzał na moje okaleczenia.Nadal leciała krew,a ja coraz bardziej panikowałam.Do kuchni przyszła moja rodzicielka.
-O mój boże Shelley.-Nie ruszała się z miejsca.To tylko krew mamo.Co ja mówię,sama się jej brzydzę.
-Ashley nic jej nie będzie zajmę się nią.-Powiedział Greg po czym moja matka wyszła z kuchni.
Świetnie zostaw mnie z nim.
Spytał się mnie gdzie mamy łazienkę,po czym mu wskazałam.Weszliśmy do łazienki,a drzwi zostały uchylone.Mężczyzna postawił mi dłonie pod kran z którego leciała woda.
-Gdzie macie wodę utlenioną?-Spytał się,a ja mu wskazałam szafkę koło umywalki.Gdy ją znalazł zakręcił wodę,po czym wziął się za oczyszczenie moich ran.
-Skończyłem.-Powiedział po czym wszystko schował i zawiązał mi bandaż na nadgartsku.
-Dziękuje.-Odpowiedziałam,a on się uśmiechnął.Usłyszałam kroki,sądziłam,że to mama przyszła zobaczyć jak się czuję,ale się pomyliłam.
-Dobry wieczór.-Usłyszałam Dave'a.Greg skinął głową,po czym wyszedł z łazienki.Chłopak spojrzał się na mnie zdziwiony,a ja zmarszczyłam nos nie wiedząc o co mu chodzi.
-Znacie się?-Spytałam kierując się ku wyjściu z pomieszczenia.
-Co sobie zrobiłaś?-Zignorował moje pytanie,świetnie.
-Wypadł mi talerz.-Odpowiedziałam mu,a on nie skomentował tego nawet.Po prostu wyszedł w ciszy z łazienki,a ja za nim.Wchodząc do salonu zauważyłam,że Grega nie ma,za to moja mama siedzi na kanapie przed telewizorem.Strzelam,że mój brat leży na łóżku w swoim pokoju słuchając muzyki.
-Mamo,idę dzisiaj spać do Victorii.-Zainformowałam rodzicielkę.
-Nie,jutro już się przeprowadzamy,nie zdążysz się spakować.-Odpowiedziała,nawet na mnie nie patrząc.Westchnęłam cicho,sądziłam,że się zgodzi.
-Dawno się z nią nie widziałam,a tymbardziej nie mam nic do pakowania oprócz ubrań z pralni i kosmetyków.
-Masz być przed jedenastą w domu.-Powiedziała mama,a ja jej podziękowałam.Gdy się ubierałam,moja matka rozmawiała z moim przyjacielem o szkole do której w tym roku będę chodziła.Zawołałam Dave'a po czym się pożegnałam z mamą.Wychodząc z hotelu,zauważyłam czarny samochód.Nie znam się na samochodach szczerze,więc nie wiem co to jest za marka.Z pojazdu wyszedł chłopak którego dzisiaj poznałam.Przywitałam się z nim i weszłam na tylne siedzenia.Moje oczy ujrzały moją przyjaciółkę.
-Shelley!-Krzyknęła mi do ucha,po czym mnie mocno przytuliła.Przez całą drogę na wyścigi,rozmawiałam z Victorią.Po niecałej godzinie naszą rozmowę przerwał Niall informując,że jesteśmy na miejscu.Wysiadłam razem z dziewczyną z samochodu oglądając się dookoła.Wszędzie stały sportowe samochody,a przy nich pół nagie dziewczyny.Czy one nie mają do siebie kompletnie szacunku?Zauważyłam gromadę ludzi przy starcie.Skierowałam się tam,ignorując wołania reszty towarzyszy.
-Piwa?-Usłyszałam obcy głos.Odwróciłam się w kierunku chłopaka który miał dwa piwa w dłoniach.Odmówiłam grzecznie,a on wzruszył ramionami i odszedł.
-Nie masz się ode mnie oddalać.-Usłyszałam gniewny głos mojego przyjaciela,a ja skinęłam głową.
-Gdzie reszta?
-Ashton przyjechał samochodem Niall'a i teraz ten jedzie na start.-Skierował swój wzrok na linię startu.Zauważyłam podjeżdżający samochód w którym prawdopodobnie siedzi za kierownicą Niall.Przyjaciel wziął moją rękę i prowadził nas do grupki ludzi,którzy mieli zamiar oglądać wyścigi.Przecisneliśmy się do przodu.Stałam obok Victorii,która uśmiechnęła się w moją stronę.Po krótkiej chwili dobiegł do nas chłopak w krótkich kręconych włosach.Uśmiechnął się w naszą stronę i się przedstawił jako Ashton.Ustał pomiędzy mną,a Victorią,za co byłam na niego zdenerwowana.Gdy pojazdy miały wystartować usłyszeliśmy jak ktoś krzyknął,że policja jedzie tutaj.Wszyscy zaczęli uciekać,był wielki chaos przez co zgubiłam moich przyjaciół.Zauważyłam policyjne wozy i zaczęłam panikować.Miałam zacząć uciekać,ale przede mną zatrzymał się czarny samochód sportowy w którym miał startować Niall.Odsunął szybę w dół,a ja bez zastanowienia się wsiadłam do środka.Kierowca ruszył gwałtowanie,ale nie miałam mu za to za złe,ponieważ ratował nas właśnie.Zrobił kilka trudnych zakrętów po czym wyłączył światła i zaparkował samochód w głębi lasu.Zerknęłam na niego pytająco,a on wzruszył ramionami.
-Kiedy będziemy mogli wrócić do Dave'a i Victorii?-Spytałam się niego z nadzieją,że mnie znów nie zignoruje.Spojrzał na wozy policyjne które przejeżdżały dosłownie obok nas.
-Nie wiem jeszcze.-Westchnęłam zrezygnowana.Nie miałam ochoty z nim siedzieć,ponieważ nie mam z nim żadnych tematów.
-Co sobie zrobiłaś w rękę?-Spytał się mnie po chwili.
-Talerz mi wypadł.
-Mhm..-I tylko tyle mi odpowiedział.Po chwili zapytałam się jego o bardzo mnie interesującą kwestię.
-Skąd znasz Dave'a?-Odwrócił się w moją stronę i przyglądał się mnie.
-Poznałem go dość dawno na wyścigach,zadawał się z tymi gorszymi,z którymi Ashton i ja mamy konflikt.Wiedziałem,że tam nie pasuje,więc postanowiliśmy go z tego wyciągnąć.Potem się zaprzyjaźniliśmy i tak się dalej to toczy.-Uśmiechnął się do mnie i ja również.Zapadła krępująca cisza,której nienawidzę.
-Nie pasujesz do tego środowiska.-Powiedział mi Niall.Nie,no coś ty,przecież to normalne u mnie,że wieczorami idę oglądać jak ludzie ryzykują swoim życiem.
-Wiem o tym.Przyszłam ze względu na Dave'a.-Odpowiedziałam mu,a on skinął głową.Rozglądał się,po czym ruszył.Gdy wyjechaliśmy na główne ulice włączył z powrotem światła.
-Wiesz gdzie mieszka Victoria?-Spytałam się go.
-Tak,za pewne tam nocujesz?-Spytał się mnie,a ja skinęłam głową.Zerknęłam za okno i oglądałam ulice Nowego Jorku.Byłam tak zapatrzona,że nawet nie zauważyłam,że Niall zaparkował pod domem Victorii.
-Dziękuje za podwózkę.-Skinął głową,a ja wysiadłam kierując się w stronę mojej przyjaciółki,która mnie przytuliła,gdy mnie zobaczyła całą.Dave stał w wejściu domu Victorii patrząc się na mnie cały czas.Odwróciłam głowę,by spojrzeć czy Niall już pojechał,ale nawet nie ruszył z miejsca.Gdy zauważył,że się na niego patrzyłam,odjechał.
-Bardzo się cieszę,że nam pomagasz Greg-Uśmięchnęła się moja mama słodko, a ja miałam ochotę zwrócić wszystko co dziś zjadłam.
-Nie ma za co Ashley-Uśmiechnął się czule w stronę mojej mamy.Dla mojej rodzicielki ta kolacja za pewne była perfekcyjna,cóż dla mnie okropna.Mój brat nie pokazywał żadnych emocji na jego twarzy,więc sądzę,że nie interesowało go co będzie dalej z nami.W sumie z tego jedzenia przygotowanego przez moją mamę nic nie zjadłam.Nie miałam apetytu.Przez połowę kolacji rozmawiali o moim bracie i o mnie.Potem uzgadniali kiedy się przeprowadzamy.Uznali,że do jutra damy radę się przeprowadzić.Zaczynam się pakować od razu po powrocie od Victorii.Znaczy spakuję piżamę,moje kosmetyki i ciuchy z pralni.
-Będę się już zbierał.-Uśmięchnął się i wstał od stołu, za czym my również to zrobiliśmy.
-Posprzątaj Shelley.-Powiedziała do mnie moja mama, a ja westchnęłam cicho i zaczęłam zbierać nasze brudne talerze.
-Pomogę jej,przy okazji lepiej się poznamy.-Uśmięchnął się przyjaciel mojej mamy.Uznała,że to świetny pomysł.Nie to,że ja go nie lubię.Jest podejrzany.Pomógł mi zebrać wszystkie brudne naczynia,po czym zanieśliśmy je do zlewu.Gdy zaczęłam myć naczynia,myślałam,że już wyjdzie z kuchni,ale nadal stał i się na mnie patrzał.
To jest do cholery niekomfortowe dla mnie,przestań.
-Więc,czym się pan zajmuje?-Spytałam by uniknąć tej ciszy.
-Bardzo interesująca praca.-Przestał się na mnie patrzeć i spojrzał się w okno naprzeciw niego.-Mam luźne godziny pracy.Porywam ludzi,później zabijam,a następnie zakopuje w lesie.-Spojrzałam na niego lekko przerażona.
-Oczywiście żartuję.-Zaśmiał się z mojej reakcji,a ja zrobiłam się na twarzy czerwona -Pracuję,jako chirurg w pobliskim szpitalu.
-Ma pan jakąś rodzinę?Dzieci?Rodzeństwo?-Wypytywałam.Będę z nim mieszkać chcę wiedzieć z kim mam do czynienia.
-Nope.-Po czym usiadł przy blacie.-I nie mów do mnie "Pan".To mnie bardzo postarza,a nie chcę się tak czuć.Mów mi Greg.-Uśmiechnął się lekko po czym wyszedł z kuchni.Ucieszyłam się z tego powodu,ale po chwili spadł mi talerz na podłogę.Schyliłam się szybko i zaczęłam zbierać przy czym się lekko kalecząc.Cały czas kawałki szkła wypadały mi z rąk,bym je na nowo podnosiła i się kaleczyła.Gdy jeden kawałek szkła wypadł mi z ręki złapałam go gdy był przy moim nadrgarstku przyciśnięty.
-Pozwól mi pomóc.-Powiedział Greg,a ja odsunęłam trzęsąc się.Spojrzałam na moje ręce,które były we krwi.Posprzątał po tym bałaganie,który narobiłam i spojrzał na moje okaleczenia.Nadal leciała krew,a ja coraz bardziej panikowałam.Do kuchni przyszła moja rodzicielka.
-O mój boże Shelley.-Nie ruszała się z miejsca.To tylko krew mamo.Co ja mówię,sama się jej brzydzę.
-Ashley nic jej nie będzie zajmę się nią.-Powiedział Greg po czym moja matka wyszła z kuchni.
Świetnie zostaw mnie z nim.
Spytał się mnie gdzie mamy łazienkę,po czym mu wskazałam.Weszliśmy do łazienki,a drzwi zostały uchylone.Mężczyzna postawił mi dłonie pod kran z którego leciała woda.
-Gdzie macie wodę utlenioną?-Spytał się,a ja mu wskazałam szafkę koło umywalki.Gdy ją znalazł zakręcił wodę,po czym wziął się za oczyszczenie moich ran.
-Skończyłem.-Powiedział po czym wszystko schował i zawiązał mi bandaż na nadgartsku.
-Dziękuje.-Odpowiedziałam,a on się uśmiechnął.Usłyszałam kroki,sądziłam,że to mama przyszła zobaczyć jak się czuję,ale się pomyliłam.
-Dobry wieczór.-Usłyszałam Dave'a.Greg skinął głową,po czym wyszedł z łazienki.Chłopak spojrzał się na mnie zdziwiony,a ja zmarszczyłam nos nie wiedząc o co mu chodzi.
-Znacie się?-Spytałam kierując się ku wyjściu z pomieszczenia.
-Co sobie zrobiłaś?-Zignorował moje pytanie,świetnie.
-Wypadł mi talerz.-Odpowiedziałam mu,a on nie skomentował tego nawet.Po prostu wyszedł w ciszy z łazienki,a ja za nim.Wchodząc do salonu zauważyłam,że Grega nie ma,za to moja mama siedzi na kanapie przed telewizorem.Strzelam,że mój brat leży na łóżku w swoim pokoju słuchając muzyki.
-Mamo,idę dzisiaj spać do Victorii.-Zainformowałam rodzicielkę.
-Nie,jutro już się przeprowadzamy,nie zdążysz się spakować.-Odpowiedziała,nawet na mnie nie patrząc.Westchnęłam cicho,sądziłam,że się zgodzi.
-Dawno się z nią nie widziałam,a tymbardziej nie mam nic do pakowania oprócz ubrań z pralni i kosmetyków.
-Masz być przed jedenastą w domu.-Powiedziała mama,a ja jej podziękowałam.Gdy się ubierałam,moja matka rozmawiała z moim przyjacielem o szkole do której w tym roku będę chodziła.Zawołałam Dave'a po czym się pożegnałam z mamą.Wychodząc z hotelu,zauważyłam czarny samochód.Nie znam się na samochodach szczerze,więc nie wiem co to jest za marka.Z pojazdu wyszedł chłopak którego dzisiaj poznałam.Przywitałam się z nim i weszłam na tylne siedzenia.Moje oczy ujrzały moją przyjaciółkę.
-Shelley!-Krzyknęła mi do ucha,po czym mnie mocno przytuliła.Przez całą drogę na wyścigi,rozmawiałam z Victorią.Po niecałej godzinie naszą rozmowę przerwał Niall informując,że jesteśmy na miejscu.Wysiadłam razem z dziewczyną z samochodu oglądając się dookoła.Wszędzie stały sportowe samochody,a przy nich pół nagie dziewczyny.Czy one nie mają do siebie kompletnie szacunku?Zauważyłam gromadę ludzi przy starcie.Skierowałam się tam,ignorując wołania reszty towarzyszy.
-Piwa?-Usłyszałam obcy głos.Odwróciłam się w kierunku chłopaka który miał dwa piwa w dłoniach.Odmówiłam grzecznie,a on wzruszył ramionami i odszedł.
-Nie masz się ode mnie oddalać.-Usłyszałam gniewny głos mojego przyjaciela,a ja skinęłam głową.
-Gdzie reszta?
-Ashton przyjechał samochodem Niall'a i teraz ten jedzie na start.-Skierował swój wzrok na linię startu.Zauważyłam podjeżdżający samochód w którym prawdopodobnie siedzi za kierownicą Niall.Przyjaciel wziął moją rękę i prowadził nas do grupki ludzi,którzy mieli zamiar oglądać wyścigi.Przecisneliśmy się do przodu.Stałam obok Victorii,która uśmiechnęła się w moją stronę.Po krótkiej chwili dobiegł do nas chłopak w krótkich kręconych włosach.Uśmiechnął się w naszą stronę i się przedstawił jako Ashton.Ustał pomiędzy mną,a Victorią,za co byłam na niego zdenerwowana.Gdy pojazdy miały wystartować usłyszeliśmy jak ktoś krzyknął,że policja jedzie tutaj.Wszyscy zaczęli uciekać,był wielki chaos przez co zgubiłam moich przyjaciół.Zauważyłam policyjne wozy i zaczęłam panikować.Miałam zacząć uciekać,ale przede mną zatrzymał się czarny samochód sportowy w którym miał startować Niall.Odsunął szybę w dół,a ja bez zastanowienia się wsiadłam do środka.Kierowca ruszył gwałtowanie,ale nie miałam mu za to za złe,ponieważ ratował nas właśnie.Zrobił kilka trudnych zakrętów po czym wyłączył światła i zaparkował samochód w głębi lasu.Zerknęłam na niego pytająco,a on wzruszył ramionami.
-Kiedy będziemy mogli wrócić do Dave'a i Victorii?-Spytałam się niego z nadzieją,że mnie znów nie zignoruje.Spojrzał na wozy policyjne które przejeżdżały dosłownie obok nas.
-Nie wiem jeszcze.-Westchnęłam zrezygnowana.Nie miałam ochoty z nim siedzieć,ponieważ nie mam z nim żadnych tematów.
-Co sobie zrobiłaś w rękę?-Spytał się mnie po chwili.
-Talerz mi wypadł.
-Mhm..-I tylko tyle mi odpowiedział.Po chwili zapytałam się jego o bardzo mnie interesującą kwestię.
-Skąd znasz Dave'a?-Odwrócił się w moją stronę i przyglądał się mnie.
-Poznałem go dość dawno na wyścigach,zadawał się z tymi gorszymi,z którymi Ashton i ja mamy konflikt.Wiedziałem,że tam nie pasuje,więc postanowiliśmy go z tego wyciągnąć.Potem się zaprzyjaźniliśmy i tak się dalej to toczy.-Uśmiechnął się do mnie i ja również.Zapadła krępująca cisza,której nienawidzę.
-Nie pasujesz do tego środowiska.-Powiedział mi Niall.Nie,no coś ty,przecież to normalne u mnie,że wieczorami idę oglądać jak ludzie ryzykują swoim życiem.
-Wiem o tym.Przyszłam ze względu na Dave'a.-Odpowiedziałam mu,a on skinął głową.Rozglądał się,po czym ruszył.Gdy wyjechaliśmy na główne ulice włączył z powrotem światła.
-Wiesz gdzie mieszka Victoria?-Spytałam się go.
-Tak,za pewne tam nocujesz?-Spytał się mnie,a ja skinęłam głową.Zerknęłam za okno i oglądałam ulice Nowego Jorku.Byłam tak zapatrzona,że nawet nie zauważyłam,że Niall zaparkował pod domem Victorii.
-Dziękuje za podwózkę.-Skinął głową,a ja wysiadłam kierując się w stronę mojej przyjaciółki,która mnie przytuliła,gdy mnie zobaczyła całą.Dave stał w wejściu domu Victorii patrząc się na mnie cały czas.Odwróciłam głowę,by spojrzeć czy Niall już pojechał,ale nawet nie ruszył z miejsca.Gdy zauważył,że się na niego patrzyłam,odjechał.
sobota, 3 stycznia 2015
Chapter 1
Shelley
Od kilku godzin chodzę bez celu po Nowym Jorku.Przeprowadziliśmy się tutaj tydzień temu.Mama postanowiła, że na ten okres zamieszkamy w Hotelu dopóki nie uporządkuje spraw z nowym mieszkaniem.W zasadzie znalazłam razem z Jake'em miejsce do zamieszkania, ale cóż-jej praca nie pozwala na trochę odpoczynku a co dopiero by oglądać mieszkania.Moglibyśmy pojechać do babci i znaleźć mieszkanie u niej w mieście, ale firma mojej rodzicielki znajduje się najbliższej w Nowego Jorku.Pracuje jako zastępca kierownika w firmie.Nie wiem dokładnie co to za firma,ale dowiedziałam się,że produkują kosmetyki i inne gówna do twarzy.Osobiście nie jestem przekonana do makijażu,ale moja twarz w wielu przypadkach gdy wstaję rano wygląda jak gówno i jestem do tego zoobowiązana by tych chemikaliów używać.Mama zarządziła,że zamieszkamy w tym mieście dopóki nie skończę szkoły.Jake już dawno skończył szkołę,na studiach skończył kierunek psychologii, a teraz szuka pracy.Oczywiście mam w tym mieście przyjaciół-Dave i Victorię.Poznałam ich kilka lat temu,gdy przyjechałam do mojej cioci na wakacje.Niestety ciocia umarła rok temu na raka, a ja nadal się z tym faktem nie pogodziłam.Wyjęłam telefon i spojrzałam na godzinę. Kilka minut temu dobijała 20.Rozejrzałam się i zobaczyłam hotel w którym aktualnie zamieszkuję.Skierowałam się do wejścia witając się z recepcjonistką i poszłam schodami na 2 piętro.Mogłam jechać windą,ale cholernie się ich boję.Gdy weszłam do mieszkania zauważyłam mojego brata siedzącego przed telewizorem z paczką chrupek.
-Cześć-Powiedziałam do mojego brata.
-Cześć Shelley-Odpowiedział-Gdzie byłaś?
-Zwiedzałam miasto, a co miałabym innego robić?-Odpowiedziałam na jego idiotyczne pytanie.Możliwe,że się o mnie martwi,ale ja muszę sama przemyśleć kilka rzeczy.Usiadłam koło mojego brata z podkurczonymi nogami.
-W porządku.-Odpowiedział i zajął się oglądaniem jakiegoś dennego filmu przy tym krusząc.Oh świetnie, bałagań dalej,przecież siostra posprząta.
-Byś mógł z łaski swojej przestać kruszyć?-Spytałam z ironią w głosie.
-Nie musisz tego sprzątać.Są od tego zatrudnieni ludzie.-Powiedział wzruszając ramionami.
-Zastanawiałeś się,że byłoby im przyjemniej wiedząc,że mają mniej roboty i szybciej wrócą do domu?
-Czy kiedykolwiek zastanawiałaś się dlaczego jesteś taka marudna?-Odpowiedział z uśmiechem na twarzy.
-Nie jestem marudna, po prostu wolę ułatwiać życie innym.-Wzruszyłam ramionami.-A tobie radzę to samo bo nigdy nie znajdziesz dziewczyny.
-Nie jest mi potrzebna dziewczyna do życia.Mam jedzenie i to mi narazie wystarcza.-Powiedział odwracając się w moją stronę.
-Oh, oczywiście.-Odpowiedziałam.Przestałam zwracać uwagi na Jake i chwyciłam gazetę leżacą na stole.Była o kosmetykach i o modzie.Odłożyłam ją i oglądałam z moim bratem ten film dopóki się nie odezwał.
-Spotkałem dzisiaj Dave.-Powiedział mój brat przy tym przyciągając moją uwagę na jego wypowiedzane słowa.Głowę skierowałam w jego stronę.Zauważył to Jake więc kontynuował-Chce cię zobaczyć.Powiedziałem mu gdzie mieszkamy, a on odpowiedział,że jutro wpadnie.
-Coś jeszcze mówił?-Spytałam się jego.
-Przyjdzie o 11, więc radzę ci wcześniej się położyć.
-Nie jesteś moją matką.-W tej chwili zdałam sobie sprawę,że mamy nie ma.Wow Shelley,ale ty jesteś szybka.Jak można nie zauważyć braku obecności rodzicielki w domu?
-Gdzie jest mama?-Spytałam się patrząc na Jake.
-Wyszła ze z jakimś facetem.Powiedziała,że wróci wieczorem.
-Znasz go?-Spytałam zaskoczona.Nie jest już z tatą tydzień, a już z kimś wychodzi.Jestem szczęśliwa,że możliwe kogoś sobie znalazła,ale tak szybko się pogodziła z rozstaniem z tatą?
-Nie.-Odpowiedział z niechęcią.Byłoby bez sensu dalej ciągnąć tą rozmowę,więc skierowałam się do mojego pokoju po piżamę z Myszki Minnie i weszłam do łazienki wziąć prysznic.Pomieszczenie było w jasnych kolorach,dlatego bardzo mi się to podobało.Rozebrałam się i zostałam w samej bieliźnie.Następnie zmyłam makijaż i weszłam do kabiny.Gdy poczułam ciepłe krople na moim ciele, rozluźniłam się.Nie mogę się doczekać by zobaczyć Dave.Stęskniłam się za nim.Ostatnio widziałam go na pogrzebie ciotki.Bardzo chciałabym też zobaczyć Victorię,ostatnio rzadziej ze sobą rozmawialiśmy.Namydliłam swoje ciało i spłukałam pianę wytworzoną przeze mnie.Następnie umyłam włosy,wytarłam i rozczęsałam.Wychodząc z łazienki zobaczyłam mamę w kuchni.Może w końcu się dowiem kim jest ten facet?
-Cześć mamo.-Odezwałam się pierwsza wchodząc do kuchni.
-Cześć skarbie-Odpowiedziała uśmiechnęta bardziej niż zazwyczaj.Mamo przestań,przerażasz mnie.
-Jak ci minął dzień?-Spytałam wyjmując sok z lodówki.
-W porządku.-Powiedziała nadal uśmiechnięta.-Znalazłam mieszkanie dla nas, a raczej dom.
-Mamo, nie szalej.Jak znalazłaś,jak nie masz czasu nawet na zrobienie zakupów?
-Spotkałam dzisiaj mojego przyjaciela.Zaproponował,że zamieszkamy z nim dopóki nie znajdę dla nas mieszkania.
-Kim on jest w ogóle?-Nigdy nie widziałam żadnego przyjaciela mamy w tym mieście.Jedynym przyjacielem mamy była Pani Richardson od niej z pracy w naszym rodzinnym mieście.
-Poznasz go razem z Jake'em jutro u nas.Przychodzi na kolację.
-Czy ty sobie żartujesz?Nie dawno rozstałaś się z tatą,tydzień temu i się zaczęłaś już umawiać z jakimiś facetami?Chcesz znależć dla nas jakiegoś ojczyma,który może być dla ciebie okro-
-Przestań Shelley.Twój ojciec popełnił wielki błąd i nie chcę już z nim dłużej żyć w jednym domu.Postaraj się być dla niego miła, dobrze?To dla mnie wiele znaczy.-Odpowiedziała i wyszła z kuchni zostawiając mnie samą z moimi myślami.Nie chcę dla niej źle,ale za szybko się to dzieje.Skierowałam do mojego pokoju.
Pamiętnik Shelley,5 sierpień
"Jak radzić sobie z emocjami?Nie wiem.Jutro mam takie zadanie,a nie jestem oazą spokoju.Obiecuję,jeśli ten facet skrzywdzi Mamę-Postaram się,by bał się wychodzić z domu.Pamiętam jak przyjaciel mojego brata powiedział mi kiedyś,że matkę ma się tylko jedną i powinno się ją chronić jak skarb.Może troszkę za dużo wypił,ponieważ plątał słowa,ale go zrozumiałam co do mnie mówi.Ludzie,gdy są pijani mówią szczerze i do tego dogłębniej."
Odłożyłam pamiętnik i położyłam się pod kocem.Dla mamy zrobię wszystko i postaram się,by jutrzejszy wieczór był dla niej przyjemny.Jutro spotykam się z Dave'em więc z tego względu,że jestem strasznym leniem,starałam się zasnąć.
Budząc się słyszałam hałasy z kuchni.Ledwo otworzyłam oczy i od razu zakryłam całe moje ciało kołdrą.Rękę włożyłam pod poduszkę w celu szukania telefonu.Gdy go znalazłam spojrzałam na godzinę,która wskazywała 9:37.Przysięgam,że osobę która robi te hałasy zacznę na niego krzyczeć.Tak mam jeśli się obudzę nie wyspana i do tego ktoś mnie obudzi o tak wczesnej porze w weekend lub wakacje.Zdenerwowana wyszłam łóżka, zrzucając przy tym kołdrę kierując się do kuchni.
-Cześć Shelley!-Usłyszałam za mną głośny krzyk,za którym tęskniłam bardzo.
-O mój boże Dave!-Uśmiechnęłam się na jego widok.Przytuliłam go bardzo mocno.Tak bardzo nie chciałam go puścić.
-Moja najukochańsza siostro mam do ciebie wielką prośbę.-Uśmiechnął się najbardziej jak umiał.Wiedziałam o co mu chodziło,więc nawet nie pytałam się o co ode mnie chce.Westchnęłam cicho.
-Z czym?-Spytałam go ziewając.Chcę cię zabić za,że mnie tak wcześnie obudziłeś dupku.
-Z tym co zawsze.-Ponownie się uśmiechnął, a ja ponownie westchnęłam.Wyjęłam chleb,ser,szynkę i masło i zaczęłam przygotowywać mu tosty.
-Więc...-Zaczęłam rozmowę.-Jak jest u ciebie?
-W porządku,od naszego ostatniego spotkania regularnie chodziłem do szkoły.-Bardzo cieszyłam się z tego faktu.Gdy skończył 15 lat wpadł w złe towarzystwo przy tym wciągając Victorię,ale ona potrafiła powiedzieć "Nie" i zostawiła ten krąg przyjaciół.Cóż mój przyjaciel jest inny.Nie potrafił przestać ćpać,pić i jeździć na nielegalne wyścigi,a później brać w nich udział.Przed jego rodzicami chroniłam go jak najlepiej potrafiłam.Miałam z nim wiele rozmów,ale dopiero gdy zabrał Victorię jako ciężar na wyścig opamiętał się.Mieli wypadek.Byli tylko potłuczeni,ale Dave nie może sobie tego wybaczyć,że do takiego stanu doprowadził swoje życie.Rzucił tamte towarzystwo,ale z czego wiem nadal na wyścigi chodzi.Nie bierze w ich udziału.
-A jak u ciebie?-Spytał mnie.
-W porządku.-Uśmiechnęłam się słabo.Nie,nie jest w porządku,ale proszę nie zauważ tego.
-Dlaczego się przeprowadziliście tutaj?-Tego pytania się obawiałam.Nie będę go okłamywać.Powiem prawdę.
-Rodzice się rozstają.-Powiedziałam,gdy wyjmowałam tosty z opiekacza i położyłam na talerz leżący na blacie.
-Przykro mi.-Odpowiedział i zaczął jeść.-Dlaczego się rozstają,jeśli mogę spytać?
-Tata zdradził mamę z jakąś dziewczyną.Nie znam jej.-Nie chciałam już o tym rozmawiać.Zawsze broniłam taty,ale teraz nie ma usprawiedliwienia.Nawet nie zadzwonił do mnie ani do Jake po wyprowadzce.
-Nie spodziewałbym się tego po twoim tacie.
-Ja również.
-Shelley?-Spytał mnie z pełną buzią.Wyglądasz jakbyś miał balon w ustach.
-Słucham cię mój bracie?
-Dzisiaj chcę cię zabrać na wyścigi.-Gdy to usłyszałam mój uśmiech znikł z twarzy.
-Nie ma mowy Dave.-Odpowiedziałam szybko wstając z miejsca.-Zwariowałeś?!
-Shelley uspokój się.-Podszedł do mnie i mnie przytulił.-Chcę byś spotkała moich przyjaciół.Pomogli oni mi również wyjść z tego gówna.Są w porządku,przysięgam.-Odsunął się ode mnie i spojrzał mi w oczy.-Przysięgam.
-Dzisiaj przychodzi przyjaciel mamy na kolację.-Powiedziałam.Nie chcę zjeść tej kolacji ani iść na te wyścigi,ale muszę coś wybrać.
-Wyścigi są o 21:00,przyjdę po ciebie po kolacji.Powiesz mamie,że nocujesz u Victorii.Ona też tam będzie.Po za tym muszę być później u kolegi.Pomagam mu przy samochodzie.Zdążysz.-Zastanawiałam się czy się zgodzić.Zapewnia mnie,że oni są w porządku,ale może kłamać.
-Okej.
-Dziękuję!Zobaczysz spodoba ci się!-Odpowiedział przytulając mnie znów.
-Dobrze.Teraz myj ten talerz bo za ciebie sprzątać nie będę.-Odpowiedziałam kierując sie w stronę mojego pokoju.-Idę się ubrać,więc nie zepsuj niczego.
-Tak jest skarbie.-Zaśmiałam się i weszłam do pokoju.Z szafy wzięłam granatowe rurki,bieliznę i koszulę w kratkę szarą,po czym poszłam w kierunku łazienki.Przebrałam się,a piżamę ułożyłam na szafce.Umyłam twarz i zęby.Umalowałam rzęsy na kolor czarny, i użyłam do twarzy fluidu.Wyszłam z łazienki do mojego pokoju,by wziąć telefon,pieniądze i klucze.Zawołałam Dave,by przyszedł,bo już ubrałam buty.Zrobił to samo i wyszliśmy z "mieszkania" zakluczając dom.
-Więc gdzie idzemy?-Spytałam mojego przyjaciela.
-Victoria jest dzisiaj do wieczora uziemiona z młodszym bratem,więc myślę,by iść na boisko szkolne.
-Okej.-Szkoła była dość daleko ode mnie więc będziemy musieli jechać metrem.Wyszliśmy z hotelu kierując się do najbliższego metra.Gdy znaleźliśmy się w podziemiu wróciły stare czasy.Dave zaczął udawać starszego pana,który dwa lata temu podszedł do nas mówiąc,że tutaj nie ma olimpiady i mamy się uspokoić,ponieważ tańczyliśmy wszystkie style tańca do muzyki,którą grali w metrze.
-Proszę cię,uspokój się.-Zaśmiałam się,gdy czekaliśmy na nasz pociąg.-Może tutaj być i nas pamiętać.
-Starzy ludzie nie mają takiej pamięci.-Odpowiedział wzruszając ramionami.-Nawet ja nie pamiętam jak on wyglądał.
-Aż taki stary jesteś?
-A na takiego wyglądam?-Spytał mnie przekręcając głową w moją stronę.
-Możliwe,że jesteś wampirem.-Wzruszyłam ramionami.-Ale pamiętaj.Bella jest już zajęta przez Edward'a.
-Dobrze.-Zauważyliśmy już nasz pociąg i wsiadliśmy do niego.-Więc wybieram ciebie Shelley.
-Oh,co za zaszczyt.-Odpowiedziałam,po czym przybliżyl się do mnie udając,że wyssysa z mojej tętnicy szyjnej krew.Śmiałam się,a kiedy ruszyliśmy przewróciłam się.
-Czy tu jest olimpiada,by tak się zachowywać?-Usłyszałam i podniosłam wzrok na Dave.Cały czerwony i nie wiedział co odpowiedzieć.
-Niech pan nam wybaczy.Za dużo filmów.-Odpowiedziałam w kierunku staruszka,który nas zaczepił 2 lata temu.
-Za moich czasów nie było filmów takich,chodziliśmy do teatrów i to była sztuka,a nie teraz produkują jakieś bzdury...-I tak zaczął opowiadać,z racji,że jestem miłą osobą,słuchałam tego pana,by nie czuł się odrzucony.Gdy był już nasz przystanek grzecznie się z nim pożegnałam i wyszłam z Dave'em w kierunku boiska szkolnego.
-Nie wierzę,że go słuchałaś.To on opowiadał bzdury.-To było pierwsze zdanie usłyszanie od wyjścia z metra od Dave'a.
-Chociaż nie czuł się olewany i niepotrzebny.-Odpowiedziałam,po czym zaburczało mi w brzuchu.Cholera.
-Shelley jak mogłem zapomnieć!Ty nie jadłaś śniadania!O mój boże chodź tam jest knajpa z fast-foodem!Kupimy sobie coś do jedzenia!-Krzyczał cały czas Dave od czego mnie uszy bolały.
-Uspokój się!-Krzyknęłam,gdy byliśmy już przy knajpie.
-Kupię ci zapiekankę,cheeseburgera i frytki i weźmę to samo.-Odpowiedział i wszedł od razu do środka nie dając mi szansy dać mu moje pieniądze na moje jedzenie.Stałam i czekałam na przyjaciela.Rozejrzałam się dookoła.Dużo przechodniów mnie mijało.Korki na ulicach.Spojrzałam przez szybę zobaczyć Dave jak zamawia nasze jedzenie.Odwróciłam głowę ponownie w stronę ulicy i ujrzałam mamę z jakimś facetem,który właśnie ją całował w policzek i wsiedli do samochodu kierując się nieznanym mi kierunku.O mój boże,to facet mamy.Przecież on wygląda na trzydziestkę.Są starsi o siebie o około 10 lat.
-Nie uwierzysz jaka jest kolejka,jeszcze ta dziewczyna za kasą mnie podrywała.Shelley,wszystko okej?-Odwróciłam się w stronę twarzy mojego przyjaciela i uśmiechnęłam się.
-Tak,jest w porządku-Odpowiedziałam mu i skierowaliśmy się w stronę boiska.Przeszliśmy przez płot i usiedliśmy na trybunach jedząc,rozmawiając i słuchając muzyki.Wygłupialiśmy się dopóki nie zadzwonił telefon Dave'a.
-Cześć[...]Nie,nie ma mnie w pobliżu.[...]Wybacz,straciłem rachubę czasu.[...]Wiem,miałem być o 17:00 i pomóc ci z samochodem.-I wtedy spojrzałam na mój telefon i zobaczyłam godzinę 17:24.Zrobiło mi się gorąco,ponieważ powinnam być w domu i przygotowywać kolację razem z mamą.Nie zdążę.
-Shelley wszystko okej?
-Zaraz jest u nas ta kolacja z tym facetem a jestem daleko od domu!-Zaczęłam panikować.Mama liczy na mnie i nie mogę jej zawieść.
-Spokojnie,zaraz przyjedzie po mnie mój przyjaciel i cię zawiezie do domu i zdążysz.Obiecuję.-Przytulił mnie.Muszę mieć wszystko pod kontrolą,ponieważ zaczynam panikować,gdy coś może się zepsuć.Pozbieraliśmy po nas śmieci i ponownie przeszliśmy przez płot.Czekało na nas czarne auto, z którego wyszedł wysoki blondyn.
-Przysięgam,kiedyś cię zabiję.-Odezwał się ten blondyn.
-Spokojnie Horan.I tak wiem,że tego nie zrobisz.-Dave zaśmiał się i spojrzał się na mnie.-Niall to Shelley,Shelley to Niall.
-Cześć.-Powiedział znajomy mojego przyjaciela.Skinęłam nie śmiało głową.Dave razem z Niall'em wsiedli do samochodu,więc zrobiłam to samo.Wsiadłam do tyłu i zapięłam pas.Zrobili to samo i kierowca włączył muzykę z radia.Dzięki Bogu,że nie puściłeś żadnego rodzaju ciężkiej muzyki.Rozmawiali się ze sobą ignorując mnie całkowicie co mi bardzo sprzyjało,bo nie miałam ochoty włączać się do ich rozmowy.Zauważyłam hotel w którym mieszkam i wysiadłam z samochodu,żegnając się cichym "cześć".Wbiegłam do budynku,nie witając się z recepcjonistką.Przy naszym mieszkaniu uspokoiłam oddech i spojrzałam na godzinę w moim telefonie.Była 17.53.Weszłam do mieszkania zdejmując buty i usłyszałam rozmowy z salonu.Spóźniłam się,cholera.Wchodząc do salonu zauważyłam,że dopiero co zasiedli do stołu,ponieważ napój tak samo jak i jedzenie zostało nietknięte."Przyjaciel" mojej mamy spojrzał się na mnie przez co przeszły mi ciarki.
-Przepraszam za spóźnienie.-Odezwałam się,po czym zasiadłam do stołu.
-Nic się nie stało skarbie.-Odpowiedziała moja rodzicielka.-Shelley to jest Greg,Greg to jest Shelley.-Skinęłam głową uśmiechając się delikatnie,a przyjaciel mojej mamy dyskretnie się mnie patrzył przez co,ta kolacja była dla mnie niekomfortowa.
To będzie długi wieczór.
Od kilku godzin chodzę bez celu po Nowym Jorku.Przeprowadziliśmy się tutaj tydzień temu.Mama postanowiła, że na ten okres zamieszkamy w Hotelu dopóki nie uporządkuje spraw z nowym mieszkaniem.W zasadzie znalazłam razem z Jake'em miejsce do zamieszkania, ale cóż-jej praca nie pozwala na trochę odpoczynku a co dopiero by oglądać mieszkania.Moglibyśmy pojechać do babci i znaleźć mieszkanie u niej w mieście, ale firma mojej rodzicielki znajduje się najbliższej w Nowego Jorku.Pracuje jako zastępca kierownika w firmie.Nie wiem dokładnie co to za firma,ale dowiedziałam się,że produkują kosmetyki i inne gówna do twarzy.Osobiście nie jestem przekonana do makijażu,ale moja twarz w wielu przypadkach gdy wstaję rano wygląda jak gówno i jestem do tego zoobowiązana by tych chemikaliów używać.Mama zarządziła,że zamieszkamy w tym mieście dopóki nie skończę szkoły.Jake już dawno skończył szkołę,na studiach skończył kierunek psychologii, a teraz szuka pracy.Oczywiście mam w tym mieście przyjaciół-Dave i Victorię.Poznałam ich kilka lat temu,gdy przyjechałam do mojej cioci na wakacje.Niestety ciocia umarła rok temu na raka, a ja nadal się z tym faktem nie pogodziłam.Wyjęłam telefon i spojrzałam na godzinę. Kilka minut temu dobijała 20.Rozejrzałam się i zobaczyłam hotel w którym aktualnie zamieszkuję.Skierowałam się do wejścia witając się z recepcjonistką i poszłam schodami na 2 piętro.Mogłam jechać windą,ale cholernie się ich boję.Gdy weszłam do mieszkania zauważyłam mojego brata siedzącego przed telewizorem z paczką chrupek.
-Cześć-Powiedziałam do mojego brata.
-Cześć Shelley-Odpowiedział-Gdzie byłaś?
-Zwiedzałam miasto, a co miałabym innego robić?-Odpowiedziałam na jego idiotyczne pytanie.Możliwe,że się o mnie martwi,ale ja muszę sama przemyśleć kilka rzeczy.Usiadłam koło mojego brata z podkurczonymi nogami.
-W porządku.-Odpowiedział i zajął się oglądaniem jakiegoś dennego filmu przy tym krusząc.Oh świetnie, bałagań dalej,przecież siostra posprząta.
-Byś mógł z łaski swojej przestać kruszyć?-Spytałam z ironią w głosie.
-Nie musisz tego sprzątać.Są od tego zatrudnieni ludzie.-Powiedział wzruszając ramionami.
-Zastanawiałeś się,że byłoby im przyjemniej wiedząc,że mają mniej roboty i szybciej wrócą do domu?
-Czy kiedykolwiek zastanawiałaś się dlaczego jesteś taka marudna?-Odpowiedział z uśmiechem na twarzy.
-Nie jestem marudna, po prostu wolę ułatwiać życie innym.-Wzruszyłam ramionami.-A tobie radzę to samo bo nigdy nie znajdziesz dziewczyny.
-Nie jest mi potrzebna dziewczyna do życia.Mam jedzenie i to mi narazie wystarcza.-Powiedział odwracając się w moją stronę.
-Oh, oczywiście.-Odpowiedziałam.Przestałam zwracać uwagi na Jake i chwyciłam gazetę leżacą na stole.Była o kosmetykach i o modzie.Odłożyłam ją i oglądałam z moim bratem ten film dopóki się nie odezwał.
-Spotkałem dzisiaj Dave.-Powiedział mój brat przy tym przyciągając moją uwagę na jego wypowiedzane słowa.Głowę skierowałam w jego stronę.Zauważył to Jake więc kontynuował-Chce cię zobaczyć.Powiedziałem mu gdzie mieszkamy, a on odpowiedział,że jutro wpadnie.
-Coś jeszcze mówił?-Spytałam się jego.
-Przyjdzie o 11, więc radzę ci wcześniej się położyć.
-Nie jesteś moją matką.-W tej chwili zdałam sobie sprawę,że mamy nie ma.Wow Shelley,ale ty jesteś szybka.Jak można nie zauważyć braku obecności rodzicielki w domu?
-Gdzie jest mama?-Spytałam się patrząc na Jake.
-Wyszła ze z jakimś facetem.Powiedziała,że wróci wieczorem.
-Znasz go?-Spytałam zaskoczona.Nie jest już z tatą tydzień, a już z kimś wychodzi.Jestem szczęśliwa,że możliwe kogoś sobie znalazła,ale tak szybko się pogodziła z rozstaniem z tatą?
-Nie.-Odpowiedział z niechęcią.Byłoby bez sensu dalej ciągnąć tą rozmowę,więc skierowałam się do mojego pokoju po piżamę z Myszki Minnie i weszłam do łazienki wziąć prysznic.Pomieszczenie było w jasnych kolorach,dlatego bardzo mi się to podobało.Rozebrałam się i zostałam w samej bieliźnie.Następnie zmyłam makijaż i weszłam do kabiny.Gdy poczułam ciepłe krople na moim ciele, rozluźniłam się.Nie mogę się doczekać by zobaczyć Dave.Stęskniłam się za nim.Ostatnio widziałam go na pogrzebie ciotki.Bardzo chciałabym też zobaczyć Victorię,ostatnio rzadziej ze sobą rozmawialiśmy.Namydliłam swoje ciało i spłukałam pianę wytworzoną przeze mnie.Następnie umyłam włosy,wytarłam i rozczęsałam.Wychodząc z łazienki zobaczyłam mamę w kuchni.Może w końcu się dowiem kim jest ten facet?
-Cześć mamo.-Odezwałam się pierwsza wchodząc do kuchni.
-Cześć skarbie-Odpowiedziała uśmiechnęta bardziej niż zazwyczaj.Mamo przestań,przerażasz mnie.
-Jak ci minął dzień?-Spytałam wyjmując sok z lodówki.
-W porządku.-Powiedziała nadal uśmiechnięta.-Znalazłam mieszkanie dla nas, a raczej dom.
-Mamo, nie szalej.Jak znalazłaś,jak nie masz czasu nawet na zrobienie zakupów?
-Spotkałam dzisiaj mojego przyjaciela.Zaproponował,że zamieszkamy z nim dopóki nie znajdę dla nas mieszkania.
-Kim on jest w ogóle?-Nigdy nie widziałam żadnego przyjaciela mamy w tym mieście.Jedynym przyjacielem mamy była Pani Richardson od niej z pracy w naszym rodzinnym mieście.
-Poznasz go razem z Jake'em jutro u nas.Przychodzi na kolację.
-Czy ty sobie żartujesz?Nie dawno rozstałaś się z tatą,tydzień temu i się zaczęłaś już umawiać z jakimiś facetami?Chcesz znależć dla nas jakiegoś ojczyma,który może być dla ciebie okro-
-Przestań Shelley.Twój ojciec popełnił wielki błąd i nie chcę już z nim dłużej żyć w jednym domu.Postaraj się być dla niego miła, dobrze?To dla mnie wiele znaczy.-Odpowiedziała i wyszła z kuchni zostawiając mnie samą z moimi myślami.Nie chcę dla niej źle,ale za szybko się to dzieje.Skierowałam do mojego pokoju.
Pamiętnik Shelley,5 sierpień
"Jak radzić sobie z emocjami?Nie wiem.Jutro mam takie zadanie,a nie jestem oazą spokoju.Obiecuję,jeśli ten facet skrzywdzi Mamę-Postaram się,by bał się wychodzić z domu.Pamiętam jak przyjaciel mojego brata powiedział mi kiedyś,że matkę ma się tylko jedną i powinno się ją chronić jak skarb.Może troszkę za dużo wypił,ponieważ plątał słowa,ale go zrozumiałam co do mnie mówi.Ludzie,gdy są pijani mówią szczerze i do tego dogłębniej."
Odłożyłam pamiętnik i położyłam się pod kocem.Dla mamy zrobię wszystko i postaram się,by jutrzejszy wieczór był dla niej przyjemny.Jutro spotykam się z Dave'em więc z tego względu,że jestem strasznym leniem,starałam się zasnąć.
Budząc się słyszałam hałasy z kuchni.Ledwo otworzyłam oczy i od razu zakryłam całe moje ciało kołdrą.Rękę włożyłam pod poduszkę w celu szukania telefonu.Gdy go znalazłam spojrzałam na godzinę,która wskazywała 9:37.Przysięgam,że osobę która robi te hałasy zacznę na niego krzyczeć.Tak mam jeśli się obudzę nie wyspana i do tego ktoś mnie obudzi o tak wczesnej porze w weekend lub wakacje.Zdenerwowana wyszłam łóżka, zrzucając przy tym kołdrę kierując się do kuchni.
-Cześć Shelley!-Usłyszałam za mną głośny krzyk,za którym tęskniłam bardzo.
-O mój boże Dave!-Uśmiechnęłam się na jego widok.Przytuliłam go bardzo mocno.Tak bardzo nie chciałam go puścić.
-Moja najukochańsza siostro mam do ciebie wielką prośbę.-Uśmiechnął się najbardziej jak umiał.Wiedziałam o co mu chodziło,więc nawet nie pytałam się o co ode mnie chce.Westchnęłam cicho.
-Z czym?-Spytałam go ziewając.Chcę cię zabić za,że mnie tak wcześnie obudziłeś dupku.
-Z tym co zawsze.-Ponownie się uśmiechnął, a ja ponownie westchnęłam.Wyjęłam chleb,ser,szynkę i masło i zaczęłam przygotowywać mu tosty.
-Więc...-Zaczęłam rozmowę.-Jak jest u ciebie?
-W porządku,od naszego ostatniego spotkania regularnie chodziłem do szkoły.-Bardzo cieszyłam się z tego faktu.Gdy skończył 15 lat wpadł w złe towarzystwo przy tym wciągając Victorię,ale ona potrafiła powiedzieć "Nie" i zostawiła ten krąg przyjaciół.Cóż mój przyjaciel jest inny.Nie potrafił przestać ćpać,pić i jeździć na nielegalne wyścigi,a później brać w nich udział.Przed jego rodzicami chroniłam go jak najlepiej potrafiłam.Miałam z nim wiele rozmów,ale dopiero gdy zabrał Victorię jako ciężar na wyścig opamiętał się.Mieli wypadek.Byli tylko potłuczeni,ale Dave nie może sobie tego wybaczyć,że do takiego stanu doprowadził swoje życie.Rzucił tamte towarzystwo,ale z czego wiem nadal na wyścigi chodzi.Nie bierze w ich udziału.
-A jak u ciebie?-Spytał mnie.
-W porządku.-Uśmiechnęłam się słabo.Nie,nie jest w porządku,ale proszę nie zauważ tego.
-Dlaczego się przeprowadziliście tutaj?-Tego pytania się obawiałam.Nie będę go okłamywać.Powiem prawdę.
-Rodzice się rozstają.-Powiedziałam,gdy wyjmowałam tosty z opiekacza i położyłam na talerz leżący na blacie.
-Przykro mi.-Odpowiedział i zaczął jeść.-Dlaczego się rozstają,jeśli mogę spytać?
-Tata zdradził mamę z jakąś dziewczyną.Nie znam jej.-Nie chciałam już o tym rozmawiać.Zawsze broniłam taty,ale teraz nie ma usprawiedliwienia.Nawet nie zadzwonił do mnie ani do Jake po wyprowadzce.
-Nie spodziewałbym się tego po twoim tacie.
-Ja również.
-Shelley?-Spytał mnie z pełną buzią.Wyglądasz jakbyś miał balon w ustach.
-Słucham cię mój bracie?
-Dzisiaj chcę cię zabrać na wyścigi.-Gdy to usłyszałam mój uśmiech znikł z twarzy.
-Nie ma mowy Dave.-Odpowiedziałam szybko wstając z miejsca.-Zwariowałeś?!
-Shelley uspokój się.-Podszedł do mnie i mnie przytulił.-Chcę byś spotkała moich przyjaciół.Pomogli oni mi również wyjść z tego gówna.Są w porządku,przysięgam.-Odsunął się ode mnie i spojrzał mi w oczy.-Przysięgam.
-Dzisiaj przychodzi przyjaciel mamy na kolację.-Powiedziałam.Nie chcę zjeść tej kolacji ani iść na te wyścigi,ale muszę coś wybrać.
-Wyścigi są o 21:00,przyjdę po ciebie po kolacji.Powiesz mamie,że nocujesz u Victorii.Ona też tam będzie.Po za tym muszę być później u kolegi.Pomagam mu przy samochodzie.Zdążysz.-Zastanawiałam się czy się zgodzić.Zapewnia mnie,że oni są w porządku,ale może kłamać.
-Okej.
-Dziękuję!Zobaczysz spodoba ci się!-Odpowiedział przytulając mnie znów.
-Dobrze.Teraz myj ten talerz bo za ciebie sprzątać nie będę.-Odpowiedziałam kierując sie w stronę mojego pokoju.-Idę się ubrać,więc nie zepsuj niczego.
-Tak jest skarbie.-Zaśmiałam się i weszłam do pokoju.Z szafy wzięłam granatowe rurki,bieliznę i koszulę w kratkę szarą,po czym poszłam w kierunku łazienki.Przebrałam się,a piżamę ułożyłam na szafce.Umyłam twarz i zęby.Umalowałam rzęsy na kolor czarny, i użyłam do twarzy fluidu.Wyszłam z łazienki do mojego pokoju,by wziąć telefon,pieniądze i klucze.Zawołałam Dave,by przyszedł,bo już ubrałam buty.Zrobił to samo i wyszliśmy z "mieszkania" zakluczając dom.
-Więc gdzie idzemy?-Spytałam mojego przyjaciela.
-Victoria jest dzisiaj do wieczora uziemiona z młodszym bratem,więc myślę,by iść na boisko szkolne.
-Okej.-Szkoła była dość daleko ode mnie więc będziemy musieli jechać metrem.Wyszliśmy z hotelu kierując się do najbliższego metra.Gdy znaleźliśmy się w podziemiu wróciły stare czasy.Dave zaczął udawać starszego pana,który dwa lata temu podszedł do nas mówiąc,że tutaj nie ma olimpiady i mamy się uspokoić,ponieważ tańczyliśmy wszystkie style tańca do muzyki,którą grali w metrze.
-Proszę cię,uspokój się.-Zaśmiałam się,gdy czekaliśmy na nasz pociąg.-Może tutaj być i nas pamiętać.
-Starzy ludzie nie mają takiej pamięci.-Odpowiedział wzruszając ramionami.-Nawet ja nie pamiętam jak on wyglądał.
-Aż taki stary jesteś?
-A na takiego wyglądam?-Spytał mnie przekręcając głową w moją stronę.
-Możliwe,że jesteś wampirem.-Wzruszyłam ramionami.-Ale pamiętaj.Bella jest już zajęta przez Edward'a.
-Dobrze.-Zauważyliśmy już nasz pociąg i wsiadliśmy do niego.-Więc wybieram ciebie Shelley.
-Oh,co za zaszczyt.-Odpowiedziałam,po czym przybliżyl się do mnie udając,że wyssysa z mojej tętnicy szyjnej krew.Śmiałam się,a kiedy ruszyliśmy przewróciłam się.
-Czy tu jest olimpiada,by tak się zachowywać?-Usłyszałam i podniosłam wzrok na Dave.Cały czerwony i nie wiedział co odpowiedzieć.
-Niech pan nam wybaczy.Za dużo filmów.-Odpowiedziałam w kierunku staruszka,który nas zaczepił 2 lata temu.
-Za moich czasów nie było filmów takich,chodziliśmy do teatrów i to była sztuka,a nie teraz produkują jakieś bzdury...-I tak zaczął opowiadać,z racji,że jestem miłą osobą,słuchałam tego pana,by nie czuł się odrzucony.Gdy był już nasz przystanek grzecznie się z nim pożegnałam i wyszłam z Dave'em w kierunku boiska szkolnego.
-Nie wierzę,że go słuchałaś.To on opowiadał bzdury.-To było pierwsze zdanie usłyszanie od wyjścia z metra od Dave'a.
-Chociaż nie czuł się olewany i niepotrzebny.-Odpowiedziałam,po czym zaburczało mi w brzuchu.Cholera.
-Shelley jak mogłem zapomnieć!Ty nie jadłaś śniadania!O mój boże chodź tam jest knajpa z fast-foodem!Kupimy sobie coś do jedzenia!-Krzyczał cały czas Dave od czego mnie uszy bolały.
-Uspokój się!-Krzyknęłam,gdy byliśmy już przy knajpie.
-Kupię ci zapiekankę,cheeseburgera i frytki i weźmę to samo.-Odpowiedział i wszedł od razu do środka nie dając mi szansy dać mu moje pieniądze na moje jedzenie.Stałam i czekałam na przyjaciela.Rozejrzałam się dookoła.Dużo przechodniów mnie mijało.Korki na ulicach.Spojrzałam przez szybę zobaczyć Dave jak zamawia nasze jedzenie.Odwróciłam głowę ponownie w stronę ulicy i ujrzałam mamę z jakimś facetem,który właśnie ją całował w policzek i wsiedli do samochodu kierując się nieznanym mi kierunku.O mój boże,to facet mamy.Przecież on wygląda na trzydziestkę.Są starsi o siebie o około 10 lat.
-Nie uwierzysz jaka jest kolejka,jeszcze ta dziewczyna za kasą mnie podrywała.Shelley,wszystko okej?-Odwróciłam się w stronę twarzy mojego przyjaciela i uśmiechnęłam się.
-Tak,jest w porządku-Odpowiedziałam mu i skierowaliśmy się w stronę boiska.Przeszliśmy przez płot i usiedliśmy na trybunach jedząc,rozmawiając i słuchając muzyki.Wygłupialiśmy się dopóki nie zadzwonił telefon Dave'a.
-Cześć[...]Nie,nie ma mnie w pobliżu.[...]Wybacz,straciłem rachubę czasu.[...]Wiem,miałem być o 17:00 i pomóc ci z samochodem.-I wtedy spojrzałam na mój telefon i zobaczyłam godzinę 17:24.Zrobiło mi się gorąco,ponieważ powinnam być w domu i przygotowywać kolację razem z mamą.Nie zdążę.
-Shelley wszystko okej?
-Zaraz jest u nas ta kolacja z tym facetem a jestem daleko od domu!-Zaczęłam panikować.Mama liczy na mnie i nie mogę jej zawieść.
-Spokojnie,zaraz przyjedzie po mnie mój przyjaciel i cię zawiezie do domu i zdążysz.Obiecuję.-Przytulił mnie.Muszę mieć wszystko pod kontrolą,ponieważ zaczynam panikować,gdy coś może się zepsuć.Pozbieraliśmy po nas śmieci i ponownie przeszliśmy przez płot.Czekało na nas czarne auto, z którego wyszedł wysoki blondyn.
-Przysięgam,kiedyś cię zabiję.-Odezwał się ten blondyn.
-Spokojnie Horan.I tak wiem,że tego nie zrobisz.-Dave zaśmiał się i spojrzał się na mnie.-Niall to Shelley,Shelley to Niall.
-Cześć.-Powiedział znajomy mojego przyjaciela.Skinęłam nie śmiało głową.Dave razem z Niall'em wsiedli do samochodu,więc zrobiłam to samo.Wsiadłam do tyłu i zapięłam pas.Zrobili to samo i kierowca włączył muzykę z radia.Dzięki Bogu,że nie puściłeś żadnego rodzaju ciężkiej muzyki.Rozmawiali się ze sobą ignorując mnie całkowicie co mi bardzo sprzyjało,bo nie miałam ochoty włączać się do ich rozmowy.Zauważyłam hotel w którym mieszkam i wysiadłam z samochodu,żegnając się cichym "cześć".Wbiegłam do budynku,nie witając się z recepcjonistką.Przy naszym mieszkaniu uspokoiłam oddech i spojrzałam na godzinę w moim telefonie.Była 17.53.Weszłam do mieszkania zdejmując buty i usłyszałam rozmowy z salonu.Spóźniłam się,cholera.Wchodząc do salonu zauważyłam,że dopiero co zasiedli do stołu,ponieważ napój tak samo jak i jedzenie zostało nietknięte."Przyjaciel" mojej mamy spojrzał się na mnie przez co przeszły mi ciarki.
-Przepraszam za spóźnienie.-Odezwałam się,po czym zasiadłam do stołu.
-Nic się nie stało skarbie.-Odpowiedziała moja rodzicielka.-Shelley to jest Greg,Greg to jest Shelley.-Skinęłam głową uśmiechając się delikatnie,a przyjaciel mojej mamy dyskretnie się mnie patrzył przez co,ta kolacja była dla mnie niekomfortowa.
To będzie długi wieczór.
Subskrybuj:
Posty (Atom)