Shelley
Od kilku godzin chodzę bez celu po Nowym Jorku.Przeprowadziliśmy się tutaj tydzień temu.Mama postanowiła, że na ten okres zamieszkamy w Hotelu dopóki nie uporządkuje spraw z nowym mieszkaniem.W zasadzie znalazłam razem z Jake'em miejsce do zamieszkania, ale cóż-jej praca nie pozwala na trochę odpoczynku a co dopiero by oglądać mieszkania.Moglibyśmy pojechać do babci i znaleźć mieszkanie u niej w mieście, ale firma mojej rodzicielki znajduje się najbliższej w Nowego Jorku.Pracuje jako zastępca kierownika w firmie.Nie wiem dokładnie co to za firma,ale dowiedziałam się,że produkują kosmetyki i inne gówna do twarzy.Osobiście nie jestem przekonana do makijażu,ale moja twarz w wielu przypadkach gdy wstaję rano wygląda jak gówno i jestem do tego zoobowiązana by tych chemikaliów używać.Mama zarządziła,że zamieszkamy w tym mieście dopóki nie skończę szkoły.Jake już dawno skończył szkołę,na studiach skończył kierunek psychologii, a teraz szuka pracy.Oczywiście mam w tym mieście przyjaciół-Dave i Victorię.Poznałam ich kilka lat temu,gdy przyjechałam do mojej cioci na wakacje.Niestety ciocia umarła rok temu na raka, a ja nadal się z tym faktem nie pogodziłam.Wyjęłam telefon i spojrzałam na godzinę. Kilka minut temu dobijała 20.Rozejrzałam się i zobaczyłam hotel w którym aktualnie zamieszkuję.Skierowałam się do wejścia witając się z recepcjonistką i poszłam schodami na 2 piętro.Mogłam jechać windą,ale cholernie się ich boję.Gdy weszłam do mieszkania zauważyłam mojego brata siedzącego przed telewizorem z paczką chrupek.
-Cześć-Powiedziałam do mojego brata.
-Cześć Shelley-Odpowiedział-Gdzie byłaś?
-Zwiedzałam miasto, a co miałabym innego robić?-Odpowiedziałam na jego idiotyczne pytanie.Możliwe,że się o mnie martwi,ale ja muszę sama przemyśleć kilka rzeczy.Usiadłam koło mojego brata z podkurczonymi nogami.
-W porządku.-Odpowiedział i zajął się oglądaniem jakiegoś dennego filmu przy tym krusząc.Oh świetnie, bałagań dalej,przecież siostra posprząta.
-Byś mógł z łaski swojej przestać kruszyć?-Spytałam z ironią w głosie.
-Nie musisz tego sprzątać.Są od tego zatrudnieni ludzie.-Powiedział wzruszając ramionami.
-Zastanawiałeś się,że byłoby im przyjemniej wiedząc,że mają mniej roboty i szybciej wrócą do domu?
-Czy kiedykolwiek zastanawiałaś się dlaczego jesteś taka marudna?-Odpowiedział z uśmiechem na twarzy.
-Nie jestem marudna, po prostu wolę ułatwiać życie innym.-Wzruszyłam ramionami.-A tobie radzę to samo bo nigdy nie znajdziesz dziewczyny.
-Nie jest mi potrzebna dziewczyna do życia.Mam jedzenie i to mi narazie wystarcza.-Powiedział odwracając się w moją stronę.
-Oh, oczywiście.-Odpowiedziałam.Przestałam zwracać uwagi na Jake i chwyciłam gazetę leżacą na stole.Była o kosmetykach i o modzie.Odłożyłam ją i oglądałam z moim bratem ten film dopóki się nie odezwał.
-Spotkałem dzisiaj Dave.-Powiedział mój brat przy tym przyciągając moją uwagę na jego wypowiedzane słowa.Głowę skierowałam w jego stronę.Zauważył to Jake więc kontynuował-Chce cię zobaczyć.Powiedziałem mu gdzie mieszkamy, a on odpowiedział,że jutro wpadnie.
-Coś jeszcze mówił?-Spytałam się jego.
-Przyjdzie o 11, więc radzę ci wcześniej się położyć.
-Nie jesteś moją matką.-W tej chwili zdałam sobie sprawę,że mamy nie ma.Wow Shelley,ale ty jesteś szybka.Jak można nie zauważyć braku obecności rodzicielki w domu?
-Gdzie jest mama?-Spytałam się patrząc na Jake.
-Wyszła ze z jakimś facetem.Powiedziała,że wróci wieczorem.
-Znasz go?-Spytałam zaskoczona.Nie jest już z tatą tydzień, a już z kimś wychodzi.Jestem szczęśliwa,że możliwe kogoś sobie znalazła,ale tak szybko się pogodziła z rozstaniem z tatą?
-Nie.-Odpowiedział z niechęcią.Byłoby bez sensu dalej ciągnąć tą rozmowę,więc skierowałam się do mojego pokoju po piżamę z Myszki Minnie i weszłam do łazienki wziąć prysznic.Pomieszczenie było w jasnych kolorach,dlatego bardzo mi się to podobało.Rozebrałam się i zostałam w samej bieliźnie.Następnie zmyłam makijaż i weszłam do kabiny.Gdy poczułam ciepłe krople na moim ciele, rozluźniłam się.Nie mogę się doczekać by zobaczyć Dave.Stęskniłam się za nim.Ostatnio widziałam go na pogrzebie ciotki.Bardzo chciałabym też zobaczyć Victorię,ostatnio rzadziej ze sobą rozmawialiśmy.Namydliłam swoje ciało i spłukałam pianę wytworzoną przeze mnie.Następnie umyłam włosy,wytarłam i rozczęsałam.Wychodząc z łazienki zobaczyłam mamę w kuchni.Może w końcu się dowiem kim jest ten facet?
-Cześć mamo.-Odezwałam się pierwsza wchodząc do kuchni.
-Cześć skarbie-Odpowiedziała uśmiechnęta bardziej niż zazwyczaj.Mamo przestań,przerażasz mnie.
-Jak ci minął dzień?-Spytałam wyjmując sok z lodówki.
-W porządku.-Powiedziała nadal uśmiechnięta.-Znalazłam mieszkanie dla nas, a raczej dom.
-Mamo, nie szalej.Jak znalazłaś,jak nie masz czasu nawet na zrobienie zakupów?
-Spotkałam dzisiaj mojego przyjaciela.Zaproponował,że zamieszkamy z nim dopóki nie znajdę dla nas mieszkania.
-Kim on jest w ogóle?-Nigdy nie widziałam żadnego przyjaciela mamy w tym mieście.Jedynym przyjacielem mamy była Pani Richardson od niej z pracy w naszym rodzinnym mieście.
-Poznasz go razem z Jake'em jutro u nas.Przychodzi na kolację.
-Czy ty sobie żartujesz?Nie dawno rozstałaś się z tatą,tydzień temu i się zaczęłaś już umawiać z jakimiś facetami?Chcesz znależć dla nas jakiegoś ojczyma,który może być dla ciebie okro-
-Przestań Shelley.Twój ojciec popełnił wielki błąd i nie chcę już z nim dłużej żyć w jednym domu.Postaraj się być dla niego miła, dobrze?To dla mnie wiele znaczy.-Odpowiedziała i wyszła z kuchni zostawiając mnie samą z moimi myślami.Nie chcę dla niej źle,ale za szybko się to dzieje.Skierowałam do mojego pokoju.
Pamiętnik Shelley,5 sierpień
"Jak radzić sobie z emocjami?Nie wiem.Jutro mam takie zadanie,a nie jestem oazą spokoju.Obiecuję,jeśli ten facet skrzywdzi Mamę-Postaram się,by bał się wychodzić z domu.Pamiętam jak przyjaciel mojego brata powiedział mi kiedyś,że matkę ma się tylko jedną i powinno się ją chronić jak skarb.Może troszkę za dużo wypił,ponieważ plątał słowa,ale go zrozumiałam co do mnie mówi.Ludzie,gdy są pijani mówią szczerze i do tego dogłębniej."
Odłożyłam pamiętnik i położyłam się pod kocem.Dla mamy zrobię wszystko i postaram się,by jutrzejszy wieczór był dla niej przyjemny.Jutro spotykam się z Dave'em więc z tego względu,że jestem strasznym leniem,starałam się zasnąć.
Budząc się słyszałam hałasy z kuchni.Ledwo otworzyłam oczy i od razu zakryłam całe moje ciało kołdrą.Rękę włożyłam pod poduszkę w celu szukania telefonu.Gdy go znalazłam spojrzałam na godzinę,która wskazywała 9:37.Przysięgam,że osobę która robi te hałasy zacznę na niego krzyczeć.Tak mam jeśli się obudzę nie wyspana i do tego ktoś mnie obudzi o tak wczesnej porze w weekend lub wakacje.Zdenerwowana wyszłam łóżka, zrzucając przy tym kołdrę kierując się do kuchni.
-Cześć Shelley!-Usłyszałam za mną głośny krzyk,za którym tęskniłam bardzo.
-O mój boże Dave!-Uśmiechnęłam się na jego widok.Przytuliłam go bardzo mocno.Tak bardzo nie chciałam go puścić.
-Moja najukochańsza siostro mam do ciebie wielką prośbę.-Uśmiechnął się najbardziej jak umiał.Wiedziałam o co mu chodziło,więc nawet nie pytałam się o co ode mnie chce.Westchnęłam cicho.
-Z czym?-Spytałam go ziewając.Chcę cię zabić za,że mnie tak wcześnie obudziłeś dupku.
-Z tym co zawsze.-Ponownie się uśmiechnął, a ja ponownie westchnęłam.Wyjęłam chleb,ser,szynkę i masło i zaczęłam przygotowywać mu tosty.
-Więc...-Zaczęłam rozmowę.-Jak jest u ciebie?
-W porządku,od naszego ostatniego spotkania regularnie chodziłem do szkoły.-Bardzo cieszyłam się z tego faktu.Gdy skończył 15 lat wpadł w złe towarzystwo przy tym wciągając Victorię,ale ona potrafiła powiedzieć "Nie" i zostawiła ten krąg przyjaciół.Cóż mój przyjaciel jest inny.Nie potrafił przestać ćpać,pić i jeździć na nielegalne wyścigi,a później brać w nich udział.Przed jego rodzicami chroniłam go jak najlepiej potrafiłam.Miałam z nim wiele rozmów,ale dopiero gdy zabrał Victorię jako ciężar na wyścig opamiętał się.Mieli wypadek.Byli tylko potłuczeni,ale Dave nie może sobie tego wybaczyć,że do takiego stanu doprowadził swoje życie.Rzucił tamte towarzystwo,ale z czego wiem nadal na wyścigi chodzi.Nie bierze w ich udziału.
-A jak u ciebie?-Spytał mnie.
-W porządku.-Uśmiechnęłam się słabo.Nie,nie jest w porządku,ale proszę nie zauważ tego.
-Dlaczego się przeprowadziliście tutaj?-Tego pytania się obawiałam.Nie będę go okłamywać.Powiem prawdę.
-Rodzice się rozstają.-Powiedziałam,gdy wyjmowałam tosty z opiekacza i położyłam na talerz leżący na blacie.
-Przykro mi.-Odpowiedział i zaczął jeść.-Dlaczego się rozstają,jeśli mogę spytać?
-Tata zdradził mamę z jakąś dziewczyną.Nie znam jej.-Nie chciałam już o tym rozmawiać.Zawsze broniłam taty,ale teraz nie ma usprawiedliwienia.Nawet nie zadzwonił do mnie ani do Jake po wyprowadzce.
-Nie spodziewałbym się tego po twoim tacie.
-Ja również.
-Shelley?-Spytał mnie z pełną buzią.Wyglądasz jakbyś miał balon w ustach.
-Słucham cię mój bracie?
-Dzisiaj chcę cię zabrać na wyścigi.-Gdy to usłyszałam mój uśmiech znikł z twarzy.
-Nie ma mowy Dave.-Odpowiedziałam szybko wstając z miejsca.-Zwariowałeś?!
-Shelley uspokój się.-Podszedł do mnie i mnie przytulił.-Chcę byś spotkała moich przyjaciół.Pomogli oni mi również wyjść z tego gówna.Są w porządku,przysięgam.-Odsunął się ode mnie i spojrzał mi w oczy.-Przysięgam.
-Dzisiaj przychodzi przyjaciel mamy na kolację.-Powiedziałam.Nie chcę zjeść tej kolacji ani iść na te wyścigi,ale muszę coś wybrać.
-Wyścigi są o 21:00,przyjdę po ciebie po kolacji.Powiesz mamie,że nocujesz u Victorii.Ona też tam będzie.Po za tym muszę być później u kolegi.Pomagam mu przy samochodzie.Zdążysz.-Zastanawiałam się czy się zgodzić.Zapewnia mnie,że oni są w porządku,ale może kłamać.
-Okej.
-Dziękuję!Zobaczysz spodoba ci się!-Odpowiedział przytulając mnie znów.
-Dobrze.Teraz myj ten talerz bo za ciebie sprzątać nie będę.-Odpowiedziałam kierując sie w stronę mojego pokoju.-Idę się ubrać,więc nie zepsuj niczego.
-Tak jest skarbie.-Zaśmiałam się i weszłam do pokoju.Z szafy wzięłam granatowe rurki,bieliznę i koszulę w kratkę szarą,po czym poszłam w kierunku łazienki.Przebrałam się,a piżamę ułożyłam na szafce.Umyłam twarz i zęby.Umalowałam rzęsy na kolor czarny, i użyłam do twarzy fluidu.Wyszłam z łazienki do mojego pokoju,by wziąć telefon,pieniądze i klucze.Zawołałam Dave,by przyszedł,bo już ubrałam buty.Zrobił to samo i wyszliśmy z "mieszkania" zakluczając dom.
-Więc gdzie idzemy?-Spytałam mojego przyjaciela.
-Victoria jest dzisiaj do wieczora uziemiona z młodszym bratem,więc myślę,by iść na boisko szkolne.
-Okej.-Szkoła była dość daleko ode mnie więc będziemy musieli jechać metrem.Wyszliśmy z hotelu kierując się do najbliższego metra.Gdy znaleźliśmy się w podziemiu wróciły stare czasy.Dave zaczął udawać starszego pana,który dwa lata temu podszedł do nas mówiąc,że tutaj nie ma olimpiady i mamy się uspokoić,ponieważ tańczyliśmy wszystkie style tańca do muzyki,którą grali w metrze.
-Proszę cię,uspokój się.-Zaśmiałam się,gdy czekaliśmy na nasz pociąg.-Może tutaj być i nas pamiętać.
-Starzy ludzie nie mają takiej pamięci.-Odpowiedział wzruszając ramionami.-Nawet ja nie pamiętam jak on wyglądał.
-Aż taki stary jesteś?
-A na takiego wyglądam?-Spytał mnie przekręcając głową w moją stronę.
-Możliwe,że jesteś wampirem.-Wzruszyłam ramionami.-Ale pamiętaj.Bella jest już zajęta przez Edward'a.
-Dobrze.-Zauważyliśmy już nasz pociąg i wsiadliśmy do niego.-Więc wybieram ciebie Shelley.
-Oh,co za zaszczyt.-Odpowiedziałam,po czym przybliżyl się do mnie udając,że wyssysa z mojej tętnicy szyjnej krew.Śmiałam się,a kiedy ruszyliśmy przewróciłam się.
-Czy tu jest olimpiada,by tak się zachowywać?-Usłyszałam i podniosłam wzrok na Dave.Cały czerwony i nie wiedział co odpowiedzieć.
-Niech pan nam wybaczy.Za dużo filmów.-Odpowiedziałam w kierunku staruszka,który nas zaczepił 2 lata temu.
-Za moich czasów nie było filmów takich,chodziliśmy do teatrów i to była sztuka,a nie teraz produkują jakieś bzdury...-I tak zaczął opowiadać,z racji,że jestem miłą osobą,słuchałam tego pana,by nie czuł się odrzucony.Gdy był już nasz przystanek grzecznie się z nim pożegnałam i wyszłam z Dave'em w kierunku boiska szkolnego.
-Nie wierzę,że go słuchałaś.To on opowiadał bzdury.-To było pierwsze zdanie usłyszanie od wyjścia z metra od Dave'a.
-Chociaż nie czuł się olewany i niepotrzebny.-Odpowiedziałam,po czym zaburczało mi w brzuchu.Cholera.
-Shelley jak mogłem zapomnieć!Ty nie jadłaś śniadania!O mój boże chodź tam jest knajpa z fast-foodem!Kupimy sobie coś do jedzenia!-Krzyczał cały czas Dave od czego mnie uszy bolały.
-Uspokój się!-Krzyknęłam,gdy byliśmy już przy knajpie.
-Kupię ci zapiekankę,cheeseburgera i frytki i weźmę to samo.-Odpowiedział i wszedł od razu do środka nie dając mi szansy dać mu moje pieniądze na moje jedzenie.Stałam i czekałam na przyjaciela.Rozejrzałam się dookoła.Dużo przechodniów mnie mijało.Korki na ulicach.Spojrzałam przez szybę zobaczyć Dave jak zamawia nasze jedzenie.Odwróciłam głowę ponownie w stronę ulicy i ujrzałam mamę z jakimś facetem,który właśnie ją całował w policzek i wsiedli do samochodu kierując się nieznanym mi kierunku.O mój boże,to facet mamy.Przecież on wygląda na trzydziestkę.Są starsi o siebie o około 10 lat.
-Nie uwierzysz jaka jest kolejka,jeszcze ta dziewczyna za kasą mnie podrywała.Shelley,wszystko okej?-Odwróciłam się w stronę twarzy mojego przyjaciela i uśmiechnęłam się.
-Tak,jest w porządku-Odpowiedziałam mu i skierowaliśmy się w stronę boiska.Przeszliśmy przez płot i usiedliśmy na trybunach jedząc,rozmawiając i słuchając muzyki.Wygłupialiśmy się dopóki nie zadzwonił telefon Dave'a.
-Cześć[...]Nie,nie ma mnie w pobliżu.[...]Wybacz,straciłem rachubę czasu.[...]Wiem,miałem być o 17:00 i pomóc ci z samochodem.-I wtedy spojrzałam na mój telefon i zobaczyłam godzinę 17:24.Zrobiło mi się gorąco,ponieważ powinnam być w domu i przygotowywać kolację razem z mamą.Nie zdążę.
-Shelley wszystko okej?
-Zaraz jest u nas ta kolacja z tym facetem a jestem daleko od domu!-Zaczęłam panikować.Mama liczy na mnie i nie mogę jej zawieść.
-Spokojnie,zaraz przyjedzie po mnie mój przyjaciel i cię zawiezie do domu i zdążysz.Obiecuję.-Przytulił mnie.Muszę mieć wszystko pod kontrolą,ponieważ zaczynam panikować,gdy coś może się zepsuć.Pozbieraliśmy po nas śmieci i ponownie przeszliśmy przez płot.Czekało na nas czarne auto, z którego wyszedł wysoki blondyn.
-Przysięgam,kiedyś cię zabiję.-Odezwał się ten blondyn.
-Spokojnie Horan.I tak wiem,że tego nie zrobisz.-Dave zaśmiał się i spojrzał się na mnie.-Niall to Shelley,Shelley to Niall.
-Cześć.-Powiedział znajomy mojego przyjaciela.Skinęłam nie śmiało głową.Dave razem z Niall'em wsiedli do samochodu,więc zrobiłam to samo.Wsiadłam do tyłu i zapięłam pas.Zrobili to samo i kierowca włączył muzykę z radia.Dzięki Bogu,że nie puściłeś żadnego rodzaju ciężkiej muzyki.Rozmawiali się ze sobą ignorując mnie całkowicie co mi bardzo sprzyjało,bo nie miałam ochoty włączać się do ich rozmowy.Zauważyłam hotel w którym mieszkam i wysiadłam z samochodu,żegnając się cichym "cześć".Wbiegłam do budynku,nie witając się z recepcjonistką.Przy naszym mieszkaniu uspokoiłam oddech i spojrzałam na godzinę w moim telefonie.Była 17.53.Weszłam do mieszkania zdejmując buty i usłyszałam rozmowy z salonu.Spóźniłam się,cholera.Wchodząc do salonu zauważyłam,że dopiero co zasiedli do stołu,ponieważ napój tak samo jak i jedzenie zostało nietknięte."Przyjaciel" mojej mamy spojrzał się na mnie przez co przeszły mi ciarki.
-Przepraszam za spóźnienie.-Odezwałam się,po czym zasiadłam do stołu.
-Nic się nie stało skarbie.-Odpowiedziała moja rodzicielka.-Shelley to jest Greg,Greg to jest Shelley.-Skinęłam głową uśmiechając się delikatnie,a przyjaciel mojej mamy dyskretnie się mnie patrzył przez co,ta kolacja była dla mnie niekomfortowa.
To będzie długi wieczór.
Zakochałam się! <3
OdpowiedzUsuń